De lezersbrieven! Over de juistheid van argumenten van de vakbonden, ‘menselijke’ AI, cultuurverandering door de klimaatcrisis en de evolutie van lachen.
Raoul du Pré zet in het Commentaar de argumenten van de vakbond tegen de bezuinigingen op de sociale zekerheid op een rij. Hij zegt daarmee niets nieuws: iedereen die de strijd tussen kabinet en vakbonden volgt, kent ze.
Wat mij steeds opvalt, is dat ik niemand de juistheid en waarheid ervan hoor ontkennen. Ook valt mij op dat in deze situatie een beroep wordt gedaan op de redelijkheid; merkwaardig genoeg niet op die van het kabinet, maar op die van de vakbond. Zoals die zo vaak wordt gevraagd van degene die in een kwetsbare positie verkeert of van degene die voor hem of haar opkomt. Alsof die de moeilijkheden veroorzaakt.
Deze patstelling tussen kabinet en vakbond heeft in mijn ogen niets te maken met geld, maar met erkenning van de juistheid en waarheid van de argumenten van de vakbond. De erkenning hiervan door het kabinet zou in mijn ogen geen verlies betekenen, maar juist eervol zijn en bijdragen aan mijn respect voor onze bestuurders.
Maartje van der Velde, Neede
Briefschrijver Frank Tarenskeen vraagt zich af, nu zelfs Laurens Verhagen het heeft over ‘wiens’ in plaats van ‘waarvan’ als hij over AI schrijft, of dat wellicht een eerste aanwijzing is voor het groeiende zelfbewustzijn van AI.
Het zijn echter ménsen die doelbewust het taalgebruik van AI wijzigen; dit voorjaar zei de ‘dame’ van mijn routeplanner ineens niet meer ‘er is een kortere route gevonden...’, maar ‘ik heb een kortere route gevonden’. Dat is zij (het?) echt niet uit zichzelf gaan doen. De chatbot van mijn verzekeraar zei vorig jaar nog: ‘Dit is de chatbot van Univé’. Dit jaar is het: ‘Ik ben de chatbot...’ geworden.
Overigens reageerde die laatste chatbot, toen ik zei niet met een chatbot te willen communiceren omdat zelfs de makers daarvan de veiligheid niet kunnen garanderen, met: ‘Zullen we het gesprek (sic) respectvol houden?’ Dus een stuk software vraagt om respect. Ook uit een poging om menselijk te lijken?
Niek van Dijk, Mont Saint Jean (Frankrijk)
Met verbijstering las ik het opiniestuk ‘Klimaatverandering betekent cultuurverandering’ van Merel Fiets, voorzitter van de Jonge Klimaatbeweging nota bene.
Begrijp ik dan goed dat jongeren zich neerleggen bij het opwarmen van de aarde alsof het een natuurverschijnsel is dat ons overkomt? Dat ze denken dat de toekomst met een opwarmende aarde hetzelfde is als het heden, maar dan een beetje warmer (jammer van die Elfstedentocht)? Heeft ze meegekregen dat we ooit onder de 1,5 graad opwarming wilden blijven omdat we anders het risico lopen op catastrofale klimaatontwrichting?
Realiseert Fiets zich dat haar betoog naadloos in het straatje van de fossiele industrie past, die alles bij het oude wil houden? Zou ze voorsorteren op een carrière in de politiek, zoals een van haar voorgangers, Dion Huidekooper, die nu in de Tweede Kamer zit voor de partij van Rob Jetten (uitsluitend klimaatdrammer als hij denkt dat het stemmen oplevert)?
Als zij ‘de stem van jongeren’ vertegenwoordigt, dan snap ik waarom er zaterdag slechts veertigduizend mensen op de been waren bij de Klimaatmars in Amsterdam. Als dit inderdaad de stem van de huidige generatie is, dan zijn we reddeloos verloren.
Peter Jamin, Utrecht
Wat een goed stuk van Merel Fiets. Laten we dan ook kijken naar de ijsbanen die elke winter worden opgetuigd voor een generatie die zelden of nooit op natuurijs heeft geschaatst.
Welke cultuur wil je daarmee hooghouden? Verzin op de dorpspleinen waar deze ijsbanen worden neergezet en geen bomen staan, een bomenrijke plek waar in de zomer de mensen kunnen schuilen voor de zon en in de winter de jeugd een sportveldje in de schaduw hebben om een balletje te trappen of een basketbalnet op te hangen. Zie de zuidelijke landen, waar dat al langer de cultuur is.
Dat zou cultuurverandering helpen, naar mijn idee.
Esher Frentz, Elst
Het artikel over de evolutie van het lachen deed mij denken aan een citaat uit een boek van de filosoof Upton Sinclair dat mijn vader vaak aanhaalde: ‘De mens, het enige dier dat lachen kan, schiep zich een wereld om te huilen.’
Harry van Meurs, Huizen
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant