Verslaggever Iris Koppe communiceert met de Oekraïense Elena (71), bij wie ze studeerde in Kyiv. Elena zat eerst ondergedoken, vluchtte enkele keren naar Hongarije en keerde terug in Kyiv. De berichten zijn vertaald vanuit het Russisch.
is verslaggever van de Volkskrant en schrijft over Oekraïne en Oekraïners in Nederland.
‘Begin september ben ik 71 geworden. Ik heb het hier in Boedapest gevierd, met mijn man Akos en een Hongaarse vriend van hem. In een restaurantje vlakbij, in deze groene buitenwijk, aten we een vleesschotel met veel paprika en kruiden. Als dessert bestelde Akos tarwegriespudding, met een saus van aardbeien, bramen en frambozen. Het zal wel het laatste zomerfruit van dit jaar zijn geweest.
‘Ik heb van de avond genoten, maar toch is mijn verjaardag altijd een moment waarop de realiteit van de oorlog de hele dag op de deur lijkt te bonken. Nooit had ik gedacht dat mijn oude dag er zo uit zou zien. Ik kan nog altijd niet geloven dat dit ons echt is overkomen.
‘De tanks die de grens over kwamen, de bommen die maar bleven inslaan op de stad die mij het meest lief is, Kyiv, en het afscheid van mijn zoon en kleindochters. Af en toe lijkt het een vage droom van lang geleden, maar het is écht. En dat weet ik zeker, want ik verblijf in Hongarije en ben daar 71 jaar oud geworden.
‘Nee, mijn verjaardag vind ik eerlijk gezegd maar niks zonder mijn kleinkinderen. Al was ik natuurlijk dolgelukkig toen ik hun blije gezichtjes die dag even op m’n scherm zag verschijnen. Eind september gaan ze voor twee weken naar Kyiv, waar ook hun vader dan gestationeerd zal zijn. Zelf zal ik waarschijnlijk ook die kant op gaan.
‘Katja en Ksoesja zullen samen met hun moeder in een opvang onder de grond slapen. Nee, ze gaan dus niet naar hun eigen huis. Veel te gevaarlijk, met al die raketaanvallen. Zo’n opvang is vaak in de kelder van een gebouw en je kunt er altijd terecht. Het fijne is dat er veel stretchers staan en er een verwarming is. Kijk, ideaal is het niet. Maar de kinderen zijn er in ieder geval veilig en ze hoeven ook niet halsoverkop ’s nachts hun bed uit als het luchtalarm gaat.
‘Vlak voor de oorlog hebben Maks en Anna trouwens een kleine renovatie in hun huis laten doen. De kinderen kregen hierdoor twee kamers, één om te spelen en één om te slapen. Het zag er zo gezellig uit allemaal, met hun splinternieuwe bureautjes om aan te tekenen. Helaas hebben Katja en Ksoesja er nooit echt gebruik van kunnen maken. Al heel snel na de renovatie moesten ze vluchten. Dat doet nog weleens pijn, dat leegstaan van die kamers. In Italië hebben ze de luxe van twee van dit soort kamers niet.’
‘Eerlijk gezegd kijk ik op dit moment wel een beetje op tegen mijn reis naar Oekraïne. Rusland lijkt nu vaker treinen bij de grens aan te vallen. Zondagochtend sloeg er een Russische drone in op een locomotief van een trein die onderweg was naar Warschau.
‘Een groot deel van de oorlog voelde ik me gewoon veilig als ik in de trein naar Kyiv zat. Maar dat is voorbij. En ik zie nu vooral erg op tegen het lange stilstaan bij de grens.’
Meer afleveringen van De Schuilkelder vindt u in dit dossier over de oorlog in Oekraïne.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant