is tv-recensent voor de Volkskrant.
Komkommertijd is definitief voorbij, zo blijkt tijdens de aftrap van een nieuw seizoen van De augurkenkoning (RTL), de realityserie over het tafelzuurimperium van de familie Kesbeke. Hier grabbelt directeur en pater familias Oos in een vers geleverde doos komkommers die ver over de houdbaarheidsdatum zijn.
‘Je ziet het aan de kleur, hè’, zegt Oos tegen een van zijn medewerkers, terwijl hij twee komkommers als verfstalen naast elkaar houdt. En aan het feit dat een ervan van onderen compleet is opgevroten door de schimmel, zou ik zeggen, maar Oos heeft zo zijn eigen manier om zijn personeel te instrueren.
In de augurkenfabriek kan er geen slang worden uitgerold of Oos verschijnt als een door uitleggeritis geteisterde klopgeest om een betoog af te steken over efficiëntie. Het is alsof je iemand omslachtigheid met wortel en tak ziet uitroeien, maar dan met een nagelschaartje.
Aanvankelijk ga ik ervan uit dat Oos zijn bemoeizucht opblaast voor de camera, tot ik Daan (chef vers) zie ontploffen als hij van pa Kesbeke op zijn donder krijgt omdat hij een heftruckmonteur niet genoeg onder druk heeft gezet om het ding te repareren waarmee ze vaten omkieperen.
‘Wij zijn niet het enige bedrijf dat er is’, zegt Daan. ‘Zo’n monteur kan niet alles laten vallen om hierheen te komen.’ Terwijl hij de achterstand met de hand probeert weg te werken, blijft Oos onafgebroken zijn leiderschapsfilosofie in Daans oor schreeuwen.
Ik vraag me af of Oos die tactiek heeft afgekeken van Strijders (Avrotros), waarin ex-commando’s Ray en Dai een groep jonge mensen coachen die het tegen elkaar opnemen in militaire proeven, zoals een tractorband met militaire precisie door struikgewas loodsen. De uitdaging lijkt vooral om de neiging te weerstaan Ray/Dai in het gezicht te stompen, die brullen dat er nog een tandje bij moet terwijl je een armdik touw door een grot probeert te slepen.
De gedachte dat er hier niks wezenlijks op het spel staat, behalve het tot levensdoel verheerlijkte ideaal van ‘de overwinning’, maakt dat ik het kijken naar dit soort programma’s alleen al loodzwaar vind. Als ik zie hoe twee volwassen mannen in een ijsbad weigeren toe te geven dat ze er heel graag uit willen, is het alsof ik duizenden naalden in mijn vel voel prikken.
In de augurkenfabriek heeft Daan ondertussen een eigen methode gevonden om weerstand te bieden aan een bemoeizieke managementstijl: Oos ‘vergeten’ te vertellen dat je aan een klus bent begonnen, zodat jij aan de andere kant van de zaak commentaarvrij met vaten kunt slepen.
Tegenover de camera geeft Oos zijn eigen lezing. ‘Ach, die Daan, die voelt zich schuldig als ie mij om hulp moet vragen. De goedzak.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant