In The Plague wordt een jongen met een akelige huidziekte op een waterpolotrainingskamp gepest. De 12-jarige Ben doet niet mee, maar zijn middenpositie wordt gaandeweg onhoudbaar.
schrijft voor de Volkskrant over film, met speciale aandacht voor filmmuziek en horror.
Bijna hadden ze hem te pakken. Bijna wordt de 12-jarige Ben in The Plague het volgende pestdoelwit in de groep, alleen maar omdat hij de ‘t’ zo lispelend uitspreekt. Gelukkig voor hem stapt op dat moment net Eli de kantine binnen, een sociaal onaangepaste tiener met een akelige huidziekte. Voortdurend draagt hij lange mouwen. De anderen wagen zich nadrukkelijk niet in zijn buurt. Eli heeft ‘de pest’, zeggen ze.
Het Amerikaanse drama The Plague speelt zich af tijdens een waterpolotrainingskamp, zomer 2003. Ben (Everett Blunck) en de andere jongens zijn hier stuk voor stuk vanwege hun sporttalent, maar het lijkt vooral alsof ze werden gedumpt door hun ouders. Het trainingscentrum wordt door schrijver en regisseur Charlie Polinger vanaf de eerste scènes als een vijandig oord gebracht, vol blauwe duisternis en onvriendelijke muren. Van de kleedkamers en het zwembad tot de slaapzaal, overal dreigt onheil. De grotendeels vocale soundtrack van componist Johan Lenox legt een constante sfeer van opgekropte agressie onder de beelden: een woede die vroeg of laat naar boven moet komen.
Met The Plague toont debutant Charlie Polinger zich meteen een cineast van formaat, iemand die precies weet wat hij doet. Het is een slimme keuze om niet een van de pesters centraal te stellen en ook niet de jongen die gepest wordt: de gaandeweg onhoudbare middenpositie van Ben is veel interessanter. Hij is iemand die zich slinks tussen alles door beweegt, maar ook een sympathieke, gevoelige jongen die toenadering zoekt bij Eli (Kenny Rasmussen) en probeert te begrijpen wat er in hem omgaat. Hij gelooft helemaal niet in de pest.
Totdat hijzelf jeukende uitslag op zijn armen en buik aantreft, vlak nadat hij Eli’s rug met crème heeft ingesmeerd. Wat wil dat zeggen? Dat ook Ben beter uit de buurt van Eli kan blijven? Knap hoe Polinger elementen van bodyhorror inzet om te laten zien hoe besmettelijk pestgedrag is, terwijl de film tegelijkertijd een zekere meerduidigheid blijft behouden.
The Plague ontpopt zich zodoende tot een intense en uiterst bittere coming-of-agethriller, stuttend op fraai camerawerk – zie de ondersteboven gedraaide droomscène – en fantastische acteerprestaties van met name Blunck en Rasmussen. Ook Joel Edgerton, die de film mede produceerde, is sterk als de trainer die totaal geen grip op de jongens krijgt. Zelden iemand zulke speeches vol onvermogen horen afleggen.
En dat terwijl hij voor de jongens de enige volwassene van betekenis is. In de hel van The Plague is ieder kind op zichzelf aangewezen.
Drama
★★★★☆
Regie Charlie Polinger
Met Everett Blunck, Kenny Rasmussen, Joel Edgerton, Kayo Martin
98 min., in 28 zalen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant