is opinieredacteur en columnist voor de Volkskrant.
‘Wat wil jij nog doen in je leven voordat AI ons allemaal binnen tien jaar doodvermoord heeft?’, appte een vriend. Hij had zojuist met verhoogde hartslag zitten kauwen op het nieuws dat Jacob Coxon, een jonge klokkenluidende ex-medewerker van techbedrijf Anthropic, op X waarschuwde dat AI nog voor het einde van dit decennium ‘ons allemaal zou kunnen doden’.
Het was maandagochtend, de klok sloeg 11.37 uur. Ik haalde op mijn werk net een ingezonden opiniestuk door een AI-detectieprogramma en had mijn tweede bak cafeïne nog niet op.
Over onze columns
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Ja, wat wil ik eigenlijk nog doen in mijn leven de komende jaren? Misschien moet ik, om een beetje gelukkig te blijven, de Marokkaanse specerijen terugbrengen in mijn steriele middenklassebestaan. Geen domme rieten onderzetters en cunty desserts meer voor als er bezoek is, maar een pan simpele Riffijnse snert met brood en rauwe ui op tafel. En als toetje een grote schaal met fruit met schilmesjes erin gestoken.
Of vaker met mijn zussen en aanhang teruggaan naar het ouderlijk huis: luid debatterend, vretend en roddelend tot laat opblijven en als sardientjes naast elkaar slapen op matrassen en banken. Meer snoep uitdelen aan willekeurige kinderen zonder hun ouders eerst te vragen of het wel mag. Opvoedingen blijven ondermijnen.
Echt contact maken. Klachten van andere ouders over ‘de organisatie’ van school/bso/club eerlijk beantwoorden met ‘het interesseert me werkelijk geen flikker’ en vragen naar relevante zaken: of ze bijvoorbeeld nog goede juice hebben. Verder veel ruzie zoeken en goedmaken met mensen die ik niet goed ken maar best mag, om die échte verbinding en liefde te voelen.
Maar ik moest rekening houden met het gevoelige zenuwstelsel van deze vriend. Dus in plaats van zijn angsten te voeden met mijn bucketlist, antwoordde ik dat het allemaal vast niet zo’n vaart zou lopen. Want hoe dan precies? Ik had ook gelezen dat er weer deskundigen zijn die eerder al wezen op de pr-strategie achter doemscenario’s.
‘Twee dingen kunnen waar zijn’, reageerde hij. ‘Er gaat belachelijk veel geld in om, te veel, en het is een techniek die geflipt is.’ Dat denk ik ook, antwoordde ik terwijl ik mijn aluminiumhoed even recht trok. ‘Maar het is allemaal erg toevallig met eerst die waarschuwing van Bill Gates en nu deze rare jongen.’
Mijn geruststellende woorden haalden natuurlijk niks uit. En zijn antwoorden werden steeds alarmerender van toon: ‘De scenario’s zijn creepy. Super AI die denkt: hoezo willen jullie mij uitzetten, ik nuke jullie de moeder.’ En: ‘Die fucking AI is uit sandboxes ontsnapt!!! Dus zeg maar computers die van internet zijn losgekoppeld.’
Hier viel niet tegenop te sussen, dus veranderde ik van onderwerp. Maar zoals dat vaker gaat wanneer ik een ander probeer gerust te stellen, begon ik vervolgens zelf nerveus te worden. In de hoop de hysterie definitief te laten ontkrachten, legde ik later de paniek over apocalyps-AI voor aan de meest nuchtere persoon in mijn omgeving: mijn zus.
‘Ik geloof dat wij, mensen, al heel goed in staat zijn om zelf onze ondergang te organiseren’, merkte ze droogjes op. ‘En we zitten al midden in dat scenario met klimaatverandering en oorlogen. Oké, ik ga nu eten, doei.’
Source: Volkskrant