Peter Buwalda is schrijver en columnist van de Volkskrant
Met wie ik het een periode behoorlijk moeilijk heb gehad, ik snapte er helemaal niets van, ik botste tegen een muur van verwarring, was de John Tave(r)ner. De componist. Ging het weer eens ergens over hem, bijvoorbeeld bij Boer zoekt vrouw, zo’n boer die het met zijn liefjes over Tave(r)ners koorwerken en kerkmuziek heeft, je kent het wel, en ik die me afvroeg of Tave(r)ner een middeleeuwer was, of toch nog gewoon in leven?
Welnu, inmiddels is John Tave(r)ner al weer een paar jaar definitief dood. Afgekaderd, klaar. Al blijft de vraag wanneer het gebeurde, op 12 november 2013, of al eerder, op 18 oktober 1545?
Hoe dan ook droevige data. Menige boer worstelt ermee, er waren ooit twee John Tave(r)ners, nu nog maar van nul. Wacht, mijn vriendin Jet komt erbij staan. ‘Sja,’ zegt ze, ‘dan kun je iedere datum wel een droevige datum noemen, het hele jaar is één groot kerkhof, natuurlijk. Softie.’
Ik staar haar aan. ‘Zo heb ik…’ zeg ik met verstikte stem, ‘…de dagen van het jaar… nog nooit bekeken.’
Afijn, wat iedere plattelander al wist, John Tave(r)ner was een late middeleeuwer die missen en religieuze koorwerken componeerde en in zijn tijd de meest vooraanstaande Britse componist was (Wikipedia), maar John Tave(r)ner was ook een babyboomer die missen en religieuze koorwerken componeerde en gold (eveneens Wikipedia) als de meest vooraanstaande naoorlogse Britse componist.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Wist ik dus lange tijd niet. Voor mij was John Tave(r)ner een ongrijpbare muzikale foton, golf en deeltje tegelijk. Voor een fysiscus is een golf echt iets totaal anders dan een deeltje. Voor mij ook, trouwens. Ik krijg als het lekker weer is liever een golf tegen me aan dan een baksteen. Zo gedroeg Tave(r)ner zich als een foton in mijn ziekelijk complete klassieke cd-collectie, 4.000 stuks die ik op geboortejaar van de componist heb neergezet, leek me handig. (Is het ook, op ieder cd-doosje staan geboorte- en sterftejaar van de componist vermeld. Probeer maar eens, je cd-tjes worden zo een gratis tijdbalk.)
Maar goed, wat er gebeurde was dat ik Tave(r)ner zowel helemaal vooraan tegenkwam, ingeklemd tussen andere barden en musicerende ridders, maar ook helemaal aan het einde, tussen Philip Glass en Louis Andriessen. Zag ik dubbel, ofzo? Ik was de weg een tijdje totaal kwijt in de muziekwereld. Er kwam alleen maar gebazel uit. Dakloos zwierf ik rond.
Schuldige was John Tavener. Zonder r. Ik zal open kaart spelen. John Taverner, met r, kon er niet zoveel aan doen, feitelijk. Die wist van niks op zijn kasteeltje. Maar John Tavener, ooit nog met z’n eerste klassieke werken gedebuteerd bij Apple Records, jazeker, die van The Beatles, moet op een dag ontdekt hebben dat er al eens een John Taverner had geleefd. Een beetje alsof ik, als beginnend schrijver, Willem Die Madocke Maeckte zou heten, mooie naam, en op een dag Reinaert de Vos zou ontdekken. Krijg nou iets. En dan zelf ook maar rijmwerken over pratende kraaien en vossen zou gaan schrijven.
Een keuze. Hoeft niet zo te gaan, namelijk. Ik heb ooit in Enschede Joke Bruijs en Gerard Cox geïnterviewd, niet de ‘echte’, maar twee ‘gewone’. Cox zat aan de spoorboom van de campus en Bruijs werkte bij Toegepaste Wiskunde.
Maar nee, John Taverner wilde ook missen en kerkmuziek maken. En het is hem nog gelukt ook. Tijdens Lady Di’s uitvaart speelden ze zijn mis. Wat me niet mis lijkt (woordgrap, gelieve zelf onder uw oksel te kietelen). En John Lennon en Ringo Starr vonden hem goed, las ik. Ook niet mis. Al was Taverner in de sixties wilder en minder religieus. Later beweerde hij een directe nazaat te zijn van Tavener, waarna hij ook missen is gaan maken.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app.