De lezersbrieven! Over fatbikebestuurders, stokpaardjes, ‘inactieven’, het ezeltje van Buridanus en ‘lijdende’ mensen met hogere inkomens.
Als mede-‘Noorderling’ las ik met interesse het interview met Massih Hutak. Hij legt daarin onder meer het verband tussen het verbod op fatbikes in het Vondelpark en de huidskleur van fatbikebestuurders. Dat vind ik vreemd. Het gaat helemaal niet over de huidskleur van de bestuurder van de fatbike, maar om diens gedrag in het verkeer.
In mijn ervaring is de gemiddelde fatbike opgevoerd en wordt er inderdaad te hard op gereden. Maar dat gebeurt vaak ook tegen het verkeer in, luid toeterend, oordopjes in, telefoon en/of vape in de hand. Dat bakfietsen symbool kunnen staan voor de gentrificatie in Amsterdam-Noord, snap ik, maar dat zegt verder weinig over het gedrag van de bestuurders in het verkeer en het maakt hen niet intimiderend.
Een tijdje geleden werd ik bijna aangereden door een fatbike; ik kwam van rechts en had voorrang. Toen ik er iets van zei, moest ik ‘mijn kankerbek houden’. Dat zie ik de gemiddelde bestuurder van een bakfiets toch echt niet zeggen. Of leg ik nu verbanden die er niet zijn?
David van Moppes, Amsterdam
Om de Algemene Politieke Beschouwingen te volgen, moet je bliksemsnel kunnen schakelen. In een half uurtje krijgt Jimmy Dijk het aan de stok met Jan Paternotte over steun aan Oekraïne, wauwelt Henk Vermeer wat over de boer aan de keukentafel, vraagt Stephan van Baarle hulp voor de Palestijnen, wil Laurens Dassen de erfbelasting verhogen en wil Chris Stoffer af van het draagmoederschap.
Elke partijleider is vooral druk om zijn eigen stokpaardje de Kamer in te slingeren, liefst met een sneer richting het kabinet. En vooral niet te lang, want dan past het niet in een clipje voor de sociale kanalen.
Een heel pakket aan oplossingen wordt door de individuele partijleiders gegijzeld, omdat profilering richting de achterban belangrijker is dan resultaten boeken. De oppositie vraagt om een keuze voor links of rechts, een loos begrip nu de verzuiling allang plaats heeft gemaakt voor de grootste versplintering ooit.
Misschien is het tijd voor keuzes per onderwerp. Eén debat, één probleem. Maandag stikstof. Dinsdag netcongestie. Woensdag sociale zekerheid. Geen uitstapjes naar eigen stokpaardjes en geen andere dossiers als wisselgeld. Gewoon het probleem vaststellen, bediscussiëren, rekenen, onderhandelen en compromissen sluiten. Ze mogen pas naar huis als er een oplossing ligt.
Rutger Oorsprong, Ouderkerk aan de Amstel
Uitgebreide aandacht in de krant voor de gevolgen van de kabinetsplannen. Onder andere aan de hand van een koopkrachtplaatje met als bron het ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid. Hier is een onderverdeling gemaakt in ‘actieven’ (mensen met inkomen uit werk) en ‘inactieven’ (sociale minima en AOW’ers). Wat een stigmatiserende benaming voor deze tweede groep!
Stel dat al deze inactieven zich zouden terugtrekken uit het sociale leven. Dan valt de maatschappij stil. Kinderen van actieven hebben geen oppas meer van grootouders of buren en buurthuizen, bibliotheken en sportverenigingen kunnen sluiten. De zorg krijgt een groot probleem als alle mantelzorgers en andere vormen van informele hulp stoppen, en zo kan ik nog veel meer opnoemen.
De groep AOW’ers waartoe ik behoor, is heel actief en niet alleen met op vakantie gaan. Een aantal jaar geleden werden ouderen tijdens de coronapandemie door Marianne Zwagerman aangeduid als ‘dor hout’. Sommige actieven denken er blijkbaar niet heel anders over.
Yolanda van der Waart, Roden
De koers van dit minderheidskabinet doet denken aan het ezeltje van Johannes Buridanus. Deze middeleeuwse filosoof had bij wijze van gedachtenexperiment een hongerig ezeltje tussen twee hooibalen geplaatst waaruit het één van beide moest kiezen.
Het ezeltje kon echter, na eindeloos wikken en wegen, steeds maar geen keuze maken. Het arme dier stierf uiteindelijk van de honger.
Bob Elbracht, Leiden
‘Vooral de hogere inkomens lijden koopkrachtverlies’. Dat lijkt me schromelijk overdreven. Ze hebben wellicht koopkrachtverlies, maar zullen daar beslist niet onder lijden. Het zijn immers mensen die het geluk hebben dat ze in goeden doen zijn.
Merijn van der Werf, Grou
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant