Op Prinsjesdag ging veel media-aandacht naar saboteurs die het spoor platlegden, boeren die hooibalen in de fik staken of activisten die met nepbloed smeten. Nederland is gelukkig gezegend met schoonmakers die alle troep zonder zeuren wegpoetsen, zoals op deze mooie foto.
is schrijver en kunstjournalist.
Prinsjesdag 2026 was blijkbaar een uitgelezen dag om rotzooi te trappen. Het begon met metalen buizen en startkabels op en langs grote delen van het spoor, bedoeld om in het hele land het treinverkeer te saboteren. Wie dit heeft gedaan en waarom precies, is nog steeds niet duidelijk.
Daarna staken boze boeren op verschillende plekken langs de snelweg natte hooibalen in brand, want: stikstof.
In Den Haag gooiden aanhangers van Extinction Rebellion eerst rode verf (‘nepbloed’) op de route van de Glazen Koets.
Daarna spoten ze een blauwzwarte vloeistof (‘nepolie’) op de ramen van de Tweede Kamer, vanwege de steun van dit kabinet aan grote vervuilers.
Tussen de traditionele hoedjesparade door was er de hele dag veel media-aandacht voor de effecten van deze acties. Er waren foto’s van lege perrons en medewerkers van ProRail die met geheimzinnige zakken langs het spoor liepen. Er was beeld van dramatisch dichte rookvorming langs de A2 vanwege die brandende hooibalen.
Op andere foto’s zag ik hoe activisten van Extinction Rebellion door de politie werden gearresteerd, nadat ze die rode verf op straat hadden gesmeten.
Er waren geen foto’s van het moment dat de nepolie tegen de ramen van het gebouw van de Tweede Kamer werd gegooid. Wel van het moment dat volgde: een medewerker van de Rijksschoonmaakorganisatie (het woord staat op zijn rug) was met dweilen en een trekker (nee, geen tractor; dit is geen boer) op een trappetje geklommen. Hij maakte de ramen netjes schoon tot ze als vanouds blonken en spiegelden, terwijl de Prinsjesdag-gangers onbekommerd langsliepen.
Fotograaf Lina Selg legde het tafereel vast. Ze stond achter het afscheidingshek dat langs het gebouw was neergezet. Op de foto gaat ze schuil achter de verticale zwarte raamstijlen, waar de man op de trap zijn blauwe doek langs haalt, je ziet nog net de grote cameralens die ze om heeft hangen.
Ik heb het in deze rubriek al eens eerder in zoveel woorden opgemerkt, maar het mag best nog een keer: Selg heeft zo’n heerlijk oog voor de visuele bekoring van het alledaagse. In eerste instantie waren het vooral de kleuren van deze subtiel overbelichte foto waaraan mijn oog bleef haken. Uiteraard het zachte geel van de jurk en de hoed van de anachronistisch ogende vrouw op rechts, en dan de verschillende tinten blauw in beeld: van de rok naar de schoonmaaktrolley en door naar de emmer op links.
Pas daarna drong de symbolische betekenis van deze foto door. Op de dag dat de regering haar rijksbegroting en financiële plannen voor het komende jaar presenteerde, de dag waarop premier Rob Jetten in deze krant zei dat de overheid ‘wat meer’ vraagt van de Nederlanders, maar dat ‘onze economie’ er verder goed voor staat (‘dus zeur niet’, dacht hij er misschien wel achteraan, maar dat zei hij natuurlijk niet) – op die dag maakten sommigen in het land er een rotzooi van. En ruimden anderen uit naam van de overheid die rotzooi gewoon en zonder te zeuren weer op.
Het was een even prachtige als simpele economische uitwisseling van diensten waar niemand verder aandacht aan besteedde. Maar dankzij deze mooie foto kunnen we er nu met z’n allen toch even bij stilstaan. Gezegend is het land met zijn eigen Rijksschoonmaakorganisatie.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant