is cabaretier, presentator en columnist voor Volkskrant Magazine.
Je kunt zeggen van Jizz Hornkamp wat je wil, maar hij weet tenminste zeker dat er niemand met dezelfde naam rondloopt. Tenminste, de kans is toch heel klein dat er nog meer Hornkamps rondlopen die niet weten wat dat woord betekent, laat staan hun kind zo noemen. Voor wie niet weet wie Jizz Hornkamp is, vergeet het, het is maar een voetballer. Mijn punt is: als iemand beroemd is, vind ik dat er maar eentje met die naam mag rondlopen, anders raak ik in de war.
Op Jizz Hornkamp kun je bouwen, nooit zal iemand ooit meer zo heten. Michael Jackson heeft meer problemen opgeleverd. Deze eerbiedwaardige Britse schrijver, whiskykenner en zytholoog moest zijn naam ineens delen met een popartiest. Eentje die weliswaar in de verste verte niet op hem leek (vooral het ontbreken van Michael Jacksons volle baard en enorme pens sprongen in het oog), maar toch voor verwarring zorgde. Wie dacht een lezing te krijgen van de auteur van het gezaghebbende Michael Jackson’s Malt Whisky Companion werd getrakteerd op de moonwalk, en omgekeerd zal menige popfan met stijgende frustratie hebben gekeken naar de BBC-serie Michael Jackson, The Beer Hunter.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Tot rechtszaken heeft het echter nooit geleid, waarschijnlijk omdat fans van de een niet van het bestaan van de ander wisten. Dat lag anders bij Tom Holland, de bekende historicus. Toen ik voor het eerst van hem hoorde, vond ik het schandalig dat hij zijn boeken niet onder een pseudoniem publiceerde, aangezien de rest van de wereld die naam uitsluitend associeerde met Spider-Man. Ik heb dan ook zelf maar een rechtszaak aangespannen, in mijn hoofd althans. Daar droeg de historicus het steekhoudende argument aan dat hij veel eerder beroemd was dan de acteur, zij het in kleine kring, dus dat het Spider-Man was die zijn naam mocht aanpassen.
Het vonnis luidde dat de nieuweling zijn naam moet veranderen. Zoals David Bowie, die eigenlijk David Jones heette, maar er zong al een Davy Jones bij The Monkees. Maar wat moeten we dan met Maarten van Rossum? De ster van deze oud-diplomaat en beleidsstrateeg rees weliswaar pas toen Maarten van Rossem allang een BN’er was, dus zou hij een andere naam moeten gebruiken, ware het niet dat je de zijne nét ietsje anders spelt.
Is dat een maas in mijn wet? We zitten binnenkort samen in een podcast, schijnt het, dus ik zal het er met hem over hebben. Maar nu twijfel ik ineens met welke van de twee ik daar straks zit. Zie je, dat bedoel ik. Deze overpeinzingen lijken triviaal, totdat het jezelf overkomt. Gisteravond was ik de hond aan het uitlaten, toen een jongeman mij aanschoot, en met enige zelfingenomenheid verklaarde dat hij de broer van Thomas van Luyn was.
Nadat ik hem van een welluidend ‘Eh...’ had gediend, verduidelijkte hij dat hij Thomas van LUIN bedoelde. ‘Echt waar?’, roept u nu, ‘DE Thomas van Luin? Uit Flikken Rotterdam? Die dit jaar nog op De Parade stond?’ Ja precies, en daar wringt de schoen. Als hij nou een beroemde tv-kok was, of topsporter was geworden, dan was de schade nog te overzien. Maar hij doet allerlei dingen die ik ook wel had willen doen, en hij is jonger en knapper en waarschijnlijk beter. Bovendien hoor ik zijn naam steeds vaker vallen. Maar ik was eerder, Van Luin. Vanaf deze plek bied ik een compromis aan: Tom van Luin, hoe vind je die klinken?
Dit is een column uit Volkskrant Magazine. Wilt u alle verhalen, columns en rubrieken uit het nieuwste nummer lezen? Dat kan hier.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant