DEN HAAG - 'De dingen die met onze patiënten gebeuren, gaan vaak over leven of dood.' Thomas Ottens (40) uit Rotterdam is intensivist op de intensive care in het HagaZiekenhuis. Voor een leek klinkt dat beroep waarschijnlijk als werkdagen vol heftige, verdrietige en hectische gebeurtenissen. Maar volgens Thomas zitten er zeker ook veel mooie en toffe kanten aan zijn job. 'Als een oud-patiënt na een tijdje onze afdeling op komt lopen en mij een hand geeft, dan is dat een heel gaaf moment', vertelt hij glunderend.
Dit is een verhaal uit onze serie Hoe gaat het?, waarin wij gesprekken aan gaan met patiënten, bezoekers en medewerkers in het ziekenhuis.
In zijn witte jas en op zijn ziekenhuisklompen loopt Thomas rustig door het ziekenhuis als presentator Fred Zuiderwijk vraagt wat de functie 'intensivist' op zijn naamplaatje betekent. 'Ik ben de specialist die op de intensive care (ic) werkt', antwoordt hij. 'Eigenlijk ic-arts dus.'
'Als mensen zo ziek zijn dat ze afhankelijk zijn van apparatuur die het lichaam 'bewaakt' of vitale levensfuncties overnemen, dan komen zij op onze afdeling en zorgen wij voor hen', legt Thomas uit. 'Het draait bij ons dus niet om een specifiek orgaan of lichaamsdeel, er komen allerlei soorten patiënten binnen.'
'De intensivist coördineert, in goed overleg met andere specialisten, de behandelingen van al deze patiënten en de meeste behandelingen voeren wij ook zelf uit', gaat de arts verder. 'Dus als ik denk dat een operatie nodig is bij een patiënt, dan overleg ik dat met de chirurg. De chirurg voert de operatie al dan niet uit en wij doen alles daaromheen', gaat hij verder.
'Ondertussen doe ik dit werk al acht jaar. Dus er is al best wat door mijn handen gegaan', vertelt de arts. 'De dingen die met onze patiënten gebeuren, gaan vaak over leven of dood.'
Zo komt het dagelijks voor dat Thomas de beslissing moet nemen om de apparatuur om iemand in leven te houden uit te zetten. 'We staan meerdere keren per dag voor de keuze of we doorgaan of stoppen, of het nog zin heeft om een patiënt op te nemen of dat het al een brug te ver is.'
Daarbij benadrukt de ic-arts wel dat deze keuze altijd in overleg met andere specialisten wordt gemaakt. 'Het komt dan ook weleens voor dat ik een collega midden in de nacht uit zijn bed bel om te kunnen overleggen.'
'Deze keuzes maken, is natuurlijk een van de moeilijkste kanten van het vak. Op basis van een inschatting neem je een enorm ingrijpende beslissing en die kan je maar één keer nemen natuurlijk.'
Maar volgens Thomas bestaan zijn werkdagen zeker niet alleen maar uit dit soort heftige besluiten. 'Ik zie bijvoorbeeld ook veel patiënten die een ingrijpende operatie hebben ondergaan en vrij snel opknappen en beter worden. Mijn werk heeft ook heel gewone kanten', zegt hij met voorzichtige glimlach.
'Dit beroep geeft mij echt het gevoel dat het werk dat ik vandaag en nu uitvoer, uitmaakt. Dat het echt belangrijk is. Dat heb ik ook nodig om enthousiast te blijven in mijn werk', legt Thomas uit.
Maar hoe kom je op het idee om intensivist te worden? 'Eigenlijk kwam dat al vroeg tijdens mijn studie. Ik wilde in eerste instantie anesthesist worden.' Dat is een specialist die zich bezighoudt met de verdoving tijdens een operatie of onderzoek.
'Tijdens een stage kwam ik op een ic-afdeling terecht en daar kreeg ik eigenlijk alle seizoenen van de geneeskunde op één dag. Ik begon met een reanimatie bij de ene patiënt en ik was de hele dag in de weer met hightech-apparatuur, een soort jongensspeelgoed eigenlijk', merkt Thomas op.
'Ik eindigde de dag met een ontslag van een patiënt die aan de beterende hand was. Het was eigenlijk het hele pakket en toen dacht ik: dit wil ik!'
'Om intensivist te worden moet je na je studie geneeskunde eerst een andere specialisatie volgen en daarna doe je nog een specialisatie tot intensivist. De meesten zijn in basis dus anesthesist of internist. Daarnaast kan je ook intensivist worden na een opleiding tot cardioloog, neuroloog, longarts of chirurg', legt Thomas uit. 'We zijn dus een heel diverse groep.'
Toch blijft de vraag: hoe ga je iedere dag met al die emoties op de afdeling om? 'Normaal gesproken lukt het mij altijd wel om de emoties van de familie en de patiënt bij hen te laten. Dat klinkt misschien wat koel, maar als je alle emoties die je naar je toe krijgt binnenlaat, dan ben je de hele dag emotioneel.'
'Dan kan je dit vak eigenlijk niet doen', legt Thomas uit. 'Het is dus ook best zeldzaam als ik 's avonds aan de eettafel zit en denk: pff, dat was heftig.'
Maar toch gebeurt het Thomas ook zeker weleens dat hij wel zo aan de eettafel zit. 'Soms gebeurt het dat iemand alleen moet sterven. Dan weten we niet precies wie die persoon is en hebben we geen familie of vrienden kunnen waarschuwen. Als een patiënt dan alleen met ons erbij sterft, dan raakt mij dat altijd wel', geeft hij eerlijk toe.
'Daarnaast komt het geregeld voor dat wij een 'impopulaire beslissing' nemen, omdat we een behandeling stoppen of een patiënt niet meer gaan opnemen. Dan reageert een familie soms heel boos, verdrietig en zelfs agressief', voegt de arts toe.
'Als jij dan de laatste dokter bent die de familie spreekt, dan ben jij ook degene die de (figuurlijke) klappen moet opvangen. Daar moet je soms ook mee dealen.'
Maar naast dit soort heftige momenten, heeft het werk van intensivist ook veel mooie en leuke kanten volgens Thomas. 'Er zijn patiënten die ieder jaar met Kerstmis een klein cadeautje naar de afdeling sturen met daarbij een kaartje met de tekst: bedankt dat jullie het niet hebben opgegeven voor mij', vertelt de arts. 'Als zoiets binnenkomt, is mijn dag helemaal goed.'
'Of als iemand die het heeft gered na een tijdje nog eens terugkomt op onze afdeling, dan komt hij of zij lopend onze afdeling op. Ik zie diegene dan voor het eerst lopen, want meestal heb ik die mensen alleen in een bed op de afdeling zien liggen', gaat de arts verder.
'Dus als zo'n oud-patiënt dan komt aanlopen en mij een hand geeft, dan is dat gewoon een heel gaaf moment', concludeert Thomas trots. 'Dat is gewoon ontzettend mooi.'
Presentator Fred Zuiderwijk knoopt in het HagaZiekenhuis in Den Haag gesprekken aan met allerlei mensen. Van (zorg)personeel tot bezoekers en patiënten. De vraag 'hoe gaat het?' levert gesprekken vol verdriet en ontroering op, maar ook vol humor. Meer verhalen uit deze serie zijn op het YouTube-kanaal van Omroep West te zien.
Source: Omroep West Den Haag