DELFT - Na 48 jaar neemt Banketbakkerij Stoffer afscheid van Delft. Eind augustus sloten Naomi en Matthijs Stoffer de deuren van hun familiebedrijf aan het Van Foreestplein. Een opvolger werd ondanks een zoektocht van ongeveer twee jaar niet gevonden.
De beslissing om te stoppen kwam niet van de ene op de andere dag. 'Mijn vader bereikt op 10 oktober de pensioenleeftijd. Dan ga je natuurlijk nadenken: ga ik wel of niet verder?', vertelt Naomi. 'Voordat ik vier jaar geleden toetrad tot ons familiebedrijf, werkte ik als verpleegkundige. Ik merkte dat mijn hart toch meer bij de zorg ligt.'
De familie heeft ongeveer twee jaar gezocht naar iemand die de banketbakkerij kon voortzetten, maar dat bleek niet eenvoudig. 'Een goede opvolging voor een ambacht als dit is gewoon best lastig', zegt Naomi. 'Je kunt niet ineens zeggen: ik ga donuts en cupcakes maken omdat dat populair is. Dat past niet binnen wat mijn ouders hebben opgezet.'
Het verhaal van Banketbakkerij Stoffer begon in 1978. De familie verhuisde vanuit Kampen naar Delft, waar de ouders van Matthijs een nieuwe zaak begonnen aan de Van Schuijlenburchstraat. De familie had in Kampen al ervaring met brood en banket, maar wilde zich in Delft verder specialiseren in banket.
Tien jaar later, in 1988, namen Matthijs en zijn vrouw Marga de zaak officieel over van zijn ouders. De winkel bleef bewust op dezelfde locatie. 'Hier kun je voor de deur parkeren, je boodschappen inladen en je hoeft geen parkeerkosten te betalen. Mensen kwamen gericht naar ons toe. Niet alleen uit Delft, maar ook uit omliggende plaatsen als Nootdorp, Pijnacker en Den Haag', vertelt Matthijs.
De familie bewaart veel herinneringen aan de afgelopen 48 jaar. Zo kijkt Matthijs met plezier terug op een actie voor Voedselbank Delft in 2016. Daarbij werden samen met oud-burgemeester Marja van Bijsterveldt honderden boterkoeken gemaakt.
'Ik dacht dat de burgemeester eventjes langs zou komen, maar ter plekke besloot ze mee te werken', vertelt Matthijs. 'Dat vond ik ongelooflijk sportief.'
Naomi staat de viering van het 45-jarig bestaan van de bakkerij goed bij. Ze had gerekend op vijftig tot honderd bezoekers. Uiteindelijk kwamen er naar schatting 450 tot 500 mensen. 'Dat hadden we echt onderschat', zegt ze. 'We hadden een partytent neergezet en wat ballonnen opgehangen. Nooit hadden we durven hopen dat er zoveel mensen zouden komen.'
Ook sleepte Matthijs meerdere prijzen en certificaten in de wacht. Zo werd hij in 2018 een jaar lang uitgeroepen tot Premier Patissier van Nederland met zijn amandel-pistache-frambozencake.
'Mijn vader is nogal bescheiden, maar hij legt de lat altijd hoog voor zichzelf', zegt Naomi. 'Voor mij is het eigenlijk vanzelfsprekend dat ik mooie, goede spullen maak.'
'Ik ben aan mezelf verplicht om altijd iets mooiers en beters te maken', reageert Matthijs.
Voor Naomi draait het werk uiteindelijk om meer dan alleen gebak. 'We zeiden weleens: we verkopen een feestje. Mensen die vroeger thuis onze taart op hun verjaardag kregen, komen later terug als ze zelf kinderen hebben.'
De waardering van klanten werd tijdens het laatste openingsweekend eind augustus nog eens duidelijk. 'Het leek wel kerst, zo druk was het', vertelt Naomi. 'Een klant zei dat ze een extra vriezer had gekocht, zodat ze de komende maanden nog iets van ons in huis had. Dat is toch wel een enorm compliment.'
Nu de winkeldeuren gesloten zijn, is voor Matthijs zijn pensioenperiode aangebroken. Helemaal afscheid nemen van het vak doet hij echter nog niet. Zijn kennis over het banketbakkersvak willen anderen graag behouden.
'Er wordt door collega-banketbakkers gezegd: Matthijs, je laat je kennis toch niet verloren gaan. Je komt toch nog wel even vertellen hoe we dingen moeten maken?', vertelt Naomi.
De banketbakker kan echter ook wat meer tijd voor zichzelf gebruiken. 'Ik wil ook graag weer een keer een mooie, lange reis maken', vertelt Matthijs. 'Dat is er de laatste jaren weinig van gekomen.'
Naomi is inmiddels aan het werk als verpleegkundige bij het Reinier de Graaf Gasthuis. 'Ik ben eigenlijk heel snel overgegaan naar een nieuwe baan. Wat ik mis aan de bakkerij is het mooie ambacht. Ik ben opgevoed met een heel goed product. Het is wel raar om te denken: waar ga ik nu mijn taarten halen?'
Hoewel de deuren van Banketbakkerij Stoffer inmiddels zijn gesloten, blijft de familie vooral dankbaar voor de 48 jaar in Delft. 'Dit hadden we niet zonder ons personeel en onze klanten kunnen doen', zegt Naomi. 'We hebben het samen gedaan.'
Source: Omroep West Den Haag