Uw advies kan andere lezers helpen. Machteld van Gelder selecteert goede raad voor de vragensteller van deze week.
is tv-producent en regisseur. Voor Volkskrant Magazine stelt ze wekelijks de lezersrubriek Wat Zou U Doen? samen.
Ik ben vijftien jaar bevriend met mijn beste vriendin. We voelen ons emotioneel sterk met elkaar verbonden en houden van elkaar alsof we zussen zijn. Maar de laatste twee jaar belichaamt zij steeds meer mijn grootste afkeer: burgerlijke truttigheid. Ik merk dat ik steeds minder van haar begrijp en betrap mezelf erop dat ik me soms zelfs aan haar erger. Dit vind ik heel erg van mezelf. Ik durf het met haar niet te bespreken, bang om haar te kwetsen. Moet ik een tijd afstand nemen en kijken of er dan weer wat meer lucht komt in onze relatie? Vrouw (30), naam bij redactie bekend
Ik heb iets soortgelijks meegemaakt. Onverwacht reageerde mijn vriendin die ik al jaren ken, niet meer op mijn mailtjes, ze ontweek me, fietste niet meer langs zoals ze daarvoor bijna wekelijks deed. Toen heb ik haar gebeld. In een moeizaam gesprek zei ze dat ze zich vaak aan me ergerde en een tijdje geen contact wilde. Ik begreep het niet, ze kon ook niets specifieks benoemen, maar ik heb het geaccepteerd en gezegd dat ik het waardeerde dat ze eerlijk tegen me was geweest. We zijn als vrienden uit elkaar gegaan. Maanden later heb ik nog een verjaardagscadeau in de brievenbus gedaan, maar ik heb nooit meer iets van haar gehoord.
Ik heb ervan geleerd dat mensen veranderen in de loop van de tijd. De consequentie daarvan is dat we ook niet een leven lang van dezelfde mensen houden. Maak uzelf geen verwijten als u dat overkomt, maar deel uw veranderende gevoelens met haar, daarom bent u vrienden. Doet u dat niet, dan kwetst u haar pas echt. In het gesprek kunt u de hoop uitspreken dat uw vriendschappelijke gevoelens terugkomen en haar vragen hoe zij staat tegenover een tijdelijke afstand. Mocht ze dat waarderen, spreek dan een duidelijke periode hiervoor af. En wie weet is uw vriendin opgelucht door uw eerlijkheid en bekent ze dat ook zij twijfelt over het in stand houden van deze vriendschap. Trouwens: als je je eigen waarachtige weg wil gaan in het leven, is het onvermijdelijk dat je af en toe iemand kwetst of pijn doet. Daar is wel moed voor nodig. Be De Groote (72), Maastricht
Als deze vriendschap iets voorstelt, is dit een kans om kennis te maken met truttigheid. Laat uw beste vriendin uw gids zijn. Saskia Reefman (74), Haarlem
Over vijftien jaar slenteren jullie gearmd over de Keukenhof, genietend van die héérlijke voorjaarsbloemen. Mannen vertrutten overigens, prematuur of niet, net zo goed. Bekende alarmsignalen: overmatige aandacht voor hun (excusez le mot) pensioengat en een hang naar beige kleding. Roef Hopman (69), Winsum
Zelf ben ik al 65 jaar met iemand bevriend, maar nu is het anders geworden. Ze heeft weinig interesse en belt bijna nooit. Als ze belt, is het ikke, ikke, ikke. Dus mijn advies: zet alles op een laag pitje, neem voorlopig geen contact op. Zo doe ik het nu. Mensen veranderen en vriendschappen gaan verloren. Virginie Boormans (84), Lelystad
Ik ben tien jaar bevriend met mijn beste vrienden uit mijn studietijd, we hebben samengewoond en soms zelfs dezelfde romantische partners gedeeld. Verhuizingen, verlies van familie, ruzies en kinderwensen hebben invloed gehad. Soms erger ik me aan hen, maar ik hou ook van ze. Waarschijnlijk verander jij zelf ook nog. Dan wil jij toch ook niet worden losgelaten? Isabel Sheridan (30), Amsterdam
Ik ben ook truttig geworden: tv kijken, uitslapen, vroeg eten. Maar daaronder zit een mens dat juist daarom ruimte heeft voor creativiteit en voor begaan zijn met de wereld. Kun je onder de burgerlijkheid van je vriendin kijken? Wie weet verbaas je jezelf en verbaast zij jou. Lieselotte de Witte (52), Wageningen
Ik ben dovig en heb gehoorapparaatjes. Dat werkt in 1-op-1--situaties goed, in gezelschap wat lastiger en telefoneren is echt moeilijk. Ik heb familie en kennissen gezegd dat ik daarom liever niet gebeld word en dat appen of mailen prettiger is. Maar voor allerlei onbenulligheden pakt men de telefoon, articuleert niet en het laatste stukje van een zin is helemaal niet te verstaan. Ik laat de telefoon dus maar overgaan. Mijn vraag: ik doe mijn best goed te luisteren, mag ik verwachten dat de ander dat ook doet? Vrouw, naam bij de redactie bekend
Wat zou u doen? Reacties (max. 110 woorden met naam, leeftijd en woonplaats) zijn welkom vóór maandag 17 februari 2025: wzud@volkskrant.nl. Heeft u een zelf een dilemma? Mail dan uw probleem (max. 110 woorden) naar: wzud@volkskrant.nl. Vermeld altijd uw naam, leeftijd en woonplaats. Uw reactie kan worden ingekort.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant