Maricarmen Abascal (1939-2026) | huurder Een vastgoedinvesteerder zette de hoogbejaarde Spaanse vrouw uit het appartement waar ze haar hele volwassen leven had gewoond. De uitzetting ontketende een golf van protesten en vervroegde verkiezingen.
Demonstranten zien Maricarmen als symbool voor de wooncrisis in Spanje.
Rond de zeventig jaar had de hoogbejaarde Maricarmen Abascal in haar appartement in Madrid gewoond, toen ze op een brancard het huis uit werd gedragen. Tegen haar wil in.
Een investeringsmaatschappij had het pand opgekocht en de huur fors verhoogd. Toen ze haar rekening niet meer kon betalen, zette het vastgoedbedrijf haar simpelweg het huis uit. Onder luid protest van demonstranten die zich bij het appartement hadden verzameld, werd de bewoonster de straat op gereden.
Veertien dagen later is de vrouw, die zo het symbool werd van de gekte op de Spaanse woningmarkt, op 87-jarige leeftijd overleden. Haar uithuisplaatsing ontketende een golf van protesten, waarbij tienduizenden woedende mensen de straat op gingen, en een politieke crisis.
Het gezicht van Abascal was de afgelopen weken te zien op T-shirts en spandoeken bij demonstraties in steden door het hele land. Op de Puerta del Sol, het centrale plein in Madrid, streek een tentenkamp neer. Ook in steden als Barcelona, Sevilla, Málaga en Santiago de Compostela gingen mensen massaal de straat op en verschenen felkleurige tentjes en spandoeken.
In een emotionele videoboodschap vanuit haar ziekenhuisbed riep Abascal enkele dagen voor haar dood de demonstranten op „te blijven kamperen tot je lichaam het begeeft”. „Ik zou graag bij jullie zijn, in onze strijd, maar zo bevoorrecht ben ik niet. Vecht, verdedig wat van jullie is, en wees alsjeblieft voorzichtig.”
De maatschappelijke beroering leidde ertoe dat haar advocaat binnen een week na de ontruiming liet weten dat Abascal toch in haar woning mocht blijven: de verhuurder was onder grote druk op haar schreden teruggekeerd. Maar, meldt de huurdersvakbond woensdagavond in een verklaring, die zet „kwam te laat”.
María del Carmen Abascal woonde praktisch haar hele volwassen leven op dezelfde plek, in de wijk Retiro, in het zuiden van de stad. Haar vader huurde het appartement in 1956, na de dood van haar ouders werd hun dochter in 2005 de huurder.
Het prijsplafond dat de huur toen nog laag hield gold niet meer toen investeringsmaatschappij Urbagestión de woning in 2020 opkocht en de prijs fors ophoogde. In plaats van de gebruikelijke 500 euro per maand zou de vrouw voortaan 1.650 euro moeten neerleggen – met een pensioen van 1.400 euro.
Tot vier keer toe probeerde de vastgoedbeheerder haar de woning uit te zetten – uiteindelijk met succes. De vrouw probeerde via juridische weg een huisuitzetting tegen te houden, maar dat was tevergeefs. Het Spaanse Hooggerechtshof gaf de verhuurder gelijk.
Maricarmen Abascal werd op 23 september op een brancard uit haar huis gehaald.
„Ik blijf vechten tot het einde,” herhaalde Abascal keer op keer in interviews. „Ik vecht omdat ik hier wil blijven wonen, omdat het mijn huis is, het is mijn leven, dit zijn mijn herinneringen,” sprak de bewoonster toen een verslaggever van de krant El País haar vijf maanden geleden opzocht en de vrouw foto’s uit haar jeugd liet zien.
De woede die de kwestie opriep laat zich mede verklaren door de duizenden jaarlijkse gedwongen uithuisplaatsingen in het land waarvan Abascal het gezicht werd. Ook na de toezegging van de vastgoedbeheerder dat de vrouw terug naar huis kon, ging de storm niet liggen.
Pedro Sánchez, premier van Spanje, zag zich genoodzaakt nieuwe verkiezingen uit te schrijven, nadat twee voorstellen om de druk op de woningmarkt te verlichten niet door het parlement waren gekomen. Een van de decreten droeg de naam van Abascal en moest onder meer uithuiszettingen van kwetsbare huurders verbieden tot 2030.
Volgens de verklaring van de vakbondsvereniging, waar ook de handtekening van de familie onder staat, markeren de protesten een „keerpunt in de geschiedenis”, maar is „de prijs om dit punt te bereiken te hoog geweest”.
Zelf verklaarde Abascal vanuit een rolstoel en met tranen in de ogen een „zeer hoge prijs” betaald te hebben „voor de strijd die ik heb gevoerd”. In de afgelopen maanden ging haar fysieke toestand achteruit. De vrouw had moeite met eten, was gewicht verloren en herkende zelfs haar eigen stem niet meer terug.
Het gevecht om haar huis had haar, zei Abascal, op „alle mogelijke manieren beïnvloed”. „Ik ben mezelf niet meer.”
Bij Google kan je nu zelf aangeven welke nieuwsbronnen jij vaker wil zien in je zoekresultaten.Meer informatie