De vraag houdt de MotoGP paddock de afgelopen dagen flink bezig: gaan we wel of gaan we niet naar Qatar? Ondanks de aanhoudende onrust in het Midden-Oosten, de toenemende zorgen binnen de paddock en de waarschuwingen vanuit Qatar zelf, lijkt het Grand Prix weekend op het Lusail International Circuit koste wat kost door te moeten gaan. In deze persoonlijke column uit Evert Slager zijn verbazing en onbegrip over het besluit van de MotoGP organisatie om vooralsnog vast te houden aan de Grand Prix van Qatar, die van 6 t/m 8 november op het programma staat.
In wat voor wereld leven we? Het is een vraag die ik mezelf de afgelopen dagen steeds vaker stel. Niet alleen wanneer ik het wereldnieuws volg, maar inmiddels ook wanneer ik kijk naar de beslissingen die binnen onze eigen motorsportwereld worden genomen. Want terwijl de spanningen in het Midden-Oosten aanhouden en zelfs de emir van Qatar zijn bevolking oproept rekening te houden met de zwartste scenario’s, houdt de MotoGP organisatie vooralsnog vast aan de Grand Prix van Qatar.
En eerlijk gezegd kan ik daar met mijn verstand niet bij.
Begrijp me niet verkeerd. Ik ben een groot liefhebber van onze sport. Al jarenlang reis ik naar circuits over de hele wereld, maak ik van dichtbij mee hoeveel mensen zich met hart en ziel inzetten om een Grand Prix weekend mogelijk te maken en weet ik hoe groot de belangen zijn. Sportief, commercieel en organisatorisch.
Maar ergens houdt het op.
Op 13 oktober waarschuwde emir Tamim bin Hamad Al Thani zijn landgenoten dat Qatar zich moet voorbereiden op de slechtst denkbare scenario’s. Een duidelijke boodschap van het staatshoofd van een land dat rechtstreeks wordt geraakt door de huidige spanningen in de regio.
En wat doet de MotoGP organisatie? Die laat de teams via de IRTA weten dat de Grand Prix van 6 t/m 8 november gewoon op de kalender blijft staan.
Natuurlijk wordt daarbij benadrukt dat de veiligheid van coureurs, teams, medewerkers en toeschouwers de hoogste prioriteit heeft. Carlos Ezpeleta heeft dat inmiddels meerdere keren verklaard. Maar wat zijn dergelijke woorden waard wanneer je tegelijkertijd honderden mensen vraagt af te reizen naar een regio waar de veiligheidssituatie zo onzeker is?
Er zijn verhalen dat ongeveer driekwart van de coureurs liever niet naar Qatar afreizen. Als dat beeld klopt, lijkt me dat toch een signaal dat je als organisator onmogelijk kunt negeren. En dan heb ik het nog niet eens over de monteurs, engineers, hospitalitymedewerkers, fotografen, journalisten en alle andere mensen die noodzakelijk zijn om een Grand Prix weekend te organiseren. Mensen die vaak helemaal geen invloed hebben op dergelijke beslissingen, maar wel geacht worden hun koffers te pakken.
Marc Márquez verwoordde het wat mij betreft treffend: ‘Je leeft maar één keer, maar er zijn nog heel veel races. Het maakt me niet uit of het in mijn voordeel is voor het kampioenschap. Het leven is het leven en een race is maar een race.’
Precies dat.
We hebben het hier niet over een nat circuit, een gevaarlijke bocht of een discussie over bandenspanning. Dat zijn risico’s die bij onze sport horen en waarover je als coureur, team en organisatie een afweging kunt maken. We hebben het over een internationale veiligheidssituatie waarop niemand binnen de MotoGP paddock enige invloed heeft.
Natuurlijk begrijp ik dat het schrappen van een Grand Prix enorme gevolgen heeft. Contracten, televisierechten, sponsoren, logistieke verplichtingen en financiële belangen spelen allemaal een rol. En vanzelfsprekend zal de organisatie beschikken over informatie en veiligheidsadviezen die wij niet allemaal kennen. Maar sinds wanneer wegen dergelijke belangen zwaarder dan het gevoel van veiligheid van de mensen die het evenement mogelijk moeten maken?
Misschien kan de Grand Prix uiteindelijk zonder problemen worden verreden. Misschien blijft het rustig en kijken we achteraf terug op een weekend waarin er niets aan de hand was. Dat hoop ik zelfs van harte. Maar dat is toch niet de manier waarop je een beslissing over veiligheid neemt? Door erop te vertrouwen dat het allemaal wel goed zal komen?
Wat mij vooral stoort, is de indruk die ontstaat dat de commerciële machine koste wat kost moet blijven draaien. Alsof het annuleren van een Grand Prix een groter probleem is dan het bewust nemen van een mogelijk onnodig risico. Ik zeg niet dat ik alle informatie heb om te kunnen beoordelen of Qatar op 6 november veilig genoeg is. Die informatie heb ik niet. Maar juist daarom zou ik verwachten dat de organisatie maximale terughoudendheid betracht en de zorgen vanuit de paddock serieus neemt.
Een wereldkampioenschap hoort een voorbeeldfunctie te vervullen. Niet alleen wanneer het gaat om duurzaamheid, inclusiviteit of veiligheid op het circuit, maar juist ook wanneer moeilijke beslissingen genomen moeten worden. Soms vraagt goed leiderschap namelijk niet om het vasthouden aan gemaakte afspraken, maar om de moed om te zeggen: dit doen we niet.
De MotoGP is een fantastische sport. Een sport waar ik al jarenlang met enorm veel plezier onderdeel van uitmaak en waar ik nog iedere dag van geniet.
Maar uiteindelijk is het niet meer dan dat. Sport.
Geen enkele Grand Prix, geen enkel kampioenschap en geen enkel commercieel contract is het waard om onnodig mensenlevens op het spel te zetten. En als zelfs de leider van het gastland oproept om rekening te houden met het ergste, mag je van de leiding van een wereldkampioenschap op zijn minst verwachten dat ze zich serieus afvraagt of racen op dit moment werkelijk zo belangrijk is.
Want de belangrijkste beslissing van een Grand Prix weekend wordt soms niet op het circuit genomen, maar ver daarvoor. En die beslissing moet niet worden ingegeven door geld, belangen of verplichtingen, maar door gezond verstand.
Op maandag 9 november weten we of de Grand Prix van Qatar zonder problemen is verlopen. Ik hoop oprecht dat we dan kunnen terugkijken op een prachtig raceweekend waarin iedereen weer veilig huiswaarts is gekeerd.
Maar laten we één ding niet vergeten: als het achteraf allemaal goed is gegaan, betekent dat nog niet dat het vooraf de juiste beslissing was.
Evert Slager
www.racesport.nl