Nieuwe muziek Zangeres Roxeanne Hazes kiest op haar derde album ‘Tranen in de Giftshop’ voor een eigen pad. De Amerikaanse componist Eric Whitacre liet zich ondertussen inspireren door dichter William Blake. En The Avalanches pakken uit met ‘No Bad Memories’.
Roxeanne Hazes bewandelt steeds meer een eigen pad. Hoewel de zangeres het label ‘dochter van’ nooit helemaal zal kwijtraken, kiest ze op haar derde album Tranen in de Giftshop voor een geluid dat past bij haar eigen voorkeuren en niet bij de verwachtingen die bij de naam Hazes komen kijken. Roxeanne gaat niet voor volksmuziek, maar elegante indiepop die geïnspireerd is door Fleetwood Mac en Lana Del Rey. Op het dromerige ‘Soms’ zou cultband Mazzy Star weleens een sterke invloed geweest kunnen zijn.
Tranen in de Giftshop
De geest van vader André, die overleed toen Roxeanne elf was, waart wel op andere manieren rond op het album. Op het titelnummer staat de zangeres met haar eigen zoon in een Amerikaanse souvenirwinkel die ze als kind ook met haar vader bezocht. „Alles lijkt precies op vroeger hier”, zingt ze, gevolgd door: „Ik ben niet eens per se verdrietig meer/ Maar je heel erg aan het missen hier.” Een krakkemikkige constructie, maar het warme en persoonlijke nummer zet verder de toon.
Op het kleine, mooi gezongen ‘Echo Zonder Naam’ dwaalt Roxeanne door de stad en merkt ze op hoe snel beroemdheden ook weer uit het collectieve bewustzijn verdwijnen. En dan is het de liefde die telt, niet de roem: „Laat me maar wissen alsof ik nooit bestond/ Ik word vergeten, maar mijn naam komt uit jouw mond.”
De sterke momenten verhullen echter niet dat het album als geheel iets te veel doorkabbelt. Slechts een enkele keer, zoals aan het einde van het nummer ‘Lobotomie’, wordt er gebroken met de beheerste aanpak. De band werpt een gruizige geluidsmuur op en de zangeres schreeuwt het in de laatste seconden uit. Een prikkelende hint naar de rauwere kant van Roxeanne Hazes, die op Tranen in de Giftshop sporadisch naar boven komt.
Thijs Schrik
Eternity in an Hour
Een wereld zien in een zandkorrel, een hemel in een wilde bloem, oneindigheid vasthouden in je hand en eeuwigheid in een uur. Zo ongeveer laten de eerste vier regels van het gedicht Auguries of Innocence (Voortekenen van onschuld) zich vertalen.
Engelsman William Blake schreef deze zinnen rond het begin van de negentiende eeuw. En ze ontroerden de Amerikaanse componist Eric Whitacre, die de nodige jaren op deze woorden bleef kauwen om ze tenslotte te kiezen tot het vertrekpunt voor zijn nieuwe koorwerk Eternity in an Hour.
Het Blake-gedicht is kenmerkende Whitacre-poëzie: bloemrijk en mystiek, kleine woorden waarin zich een groot heelal verschuilt. De dichter spiegelt in zo’n honderddertig regels alledaagse kwesties aan universele in een schier eindeloze opsomming. Maar Whitacre richt de aandacht alleen op de eerste vier:
To see a World in a Grain of SandAnd a Heaven in a Wild FlowerHold Infinity in the palm of your handAnd Eternity in an hour
Na de eerste hele strofe verdeelt hij die woorden over acht liederen, die bij elkaar bijna een uur duren. Mystieke zang gaat de dialoog aan met de piano, cello en vooral elektronica, die door de stemmen vervormd wordt en die zelf ook de klank van het koor beïnvloedt. Het geheel groeit uit tot een meditatief mengsel van oud en modern.
Het is een mooie vondst om deze vier regels de ruimte te geven. De voortdurende herhaling van een zinsdeel bezweert en verdiept, het moedigt aan de betekenis van de woorden door te laten dringen. Ze worden als het ware steeds inniger met je gedachten en emoties verbonden.
Het is ook een geweldig gekozen strofe. Het is een oproep tot bewondering voor de zandkorrel die – zoals onze aarde – een wereld op zich vormt. Blake in poëzie en Whitacre in muziek vragen aandacht voor verschijnselen waar we doorgaans achteloos aan voorbijgaan, en masseren dat zachtmoedig in.
Joost Galema
No Bad Memories
Er is geen andere groep als The Avalanches. De Australiërs debuteerden in 2000 met het totaal eigenzinnige Since I Left You. Ze lieten meer dan 3.500 samples samensmelten tot een aanstekelijke psychedelische danceplaat die ook indiefans omver blies. Opvolger Wildflower liet zestien jaar op zich wachten, en klonk op eenzelfde manier alsof ze de oude psychedelische animaties van Disney vol kleurexplosies in geluid hadden weten te vangen. In 2020 overtuigden ze met een liefelijk album vol samenwerkingen. Nu is er een vierde plaat. Daarop zijn ze de knappe balans in hun totale samplegekte kwijt.
Het startpunt van No Bad Memories was de observatie dat veel van onze herinneringen vormgegeven zijn door reclames over van alles en nog wat. Al die halfvergeten commercials in het collectieve geheugen hadden hun eigen jingle of slogan. Iedere generatie heeft zo haar eigen ingebakken commerciële herinneringen. Zo betrap ik mijzelf nog altijd net te vaak op het neuriën van de melodie van het Yogho! Yogho! Journaal en moet ik geregeld de neiging onderdrukken om op een ongepast moment ‘Ze smelten de kazen!’ te roepen.
Het album loopt over van dit soort tunes. De helft van de 31 nummers is zelfs korter dan een minuut en zit vol met verknipte reclames, cartooneske geluidseffecten of door The Avalanches gefabriceerde retro jingles over allerlei willekeurige producten. Zelfverzonnen frisdrank of floppydiscs.
De andere helft van het album bestaat uit een hoop liedjes die zelden helemaal tot bloei komen. En toch zijn ze vaak de moeite waard. Britse rapper John Glacier die op ‘Far Away’ over een ratelende, maar melancholische beat rapt. ‘Blue Shadows’, met indiester Karen O is een nummer om in te willen verdwijnen. Panda Bear zingt op ‘High Field’ prachtig over een vastgelopen kermisorgel en een kinderkoor in de verte. De samenwerking met Jamie xx is domweg leuk op de beste manier. Maar telkens is het balen als er weer een reclame doorheen dendert.
Ralph-Hermen Huiskamp
Bij Google kan je nu zelf aangeven welke nieuwsbronnen jij vaker wil zien in je zoekresultaten.Meer informatie