Donderdag vond in het Palais des Congrès in Parijs de onthulling plaats van het parcours van de Tour de France 2027. Helemaal volgens de oude wetten van de papieren krant gebeurt dat sinds mensenheugenis in de ochtend, zodat de wielerjournalisten alle tijd hebben voor hun voorbeschouwingen en prognoses voor de eindzege.
De onthulling is altijd een feestelijk moment. Het is herfst, buiten regent en waait het, de winter komt al om de hoek en de kersthorror moet nog losbarsten. Maar zie, daar staan de directeuren Christian Prudhomme en Marion Rousse triomfantelijk op het podium, twee afgezanten van de zomer. Ze komen hun optimistische boodschap brengen: nog maar acht maanden, dan is het al bijna weer zover.
Over onze columns
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Als ze klaar zijn klinkt er vanuit de zaal altijd een stormachtig applaus. Dat geldt nooit het parcours. Dat is meestal een variatie op voorgaande edities, met de start ergens in het buitenland, diverse heuvels, de bergen van Alpen en Pyreneeën, enkele zogenoemde ‘overgangsetappes’ en hier en daar een tijdrit. De Tour de France speelt zich zoals altijd weer voornamelijk af in Frankrijk, daarom heet hij ook zo.
Nee, het is een applaus uit opluchting. Godzijdank, de toekomst is verzekerd, het zal weer zomer worden. Geen twijfel mogelijk, eerst de lente en dan de zomer. Want kijk: hier is het parcours van de Tour en wat is de Tour anders dan de viering van de zomer? De afgelopen keer stond het halve parcours in de fik, maar de Tour ging gewoon door. Natuurlijk, wat moet je anders, in de zomer? Zonder Tour is de zomer zinloos, daar komt het op neer. Zonder Tour trekt de zomer ongemerkt voorbij en is het een late lente of vroege herfst.
In Frankrijk wordt geplunderd, een gestoorde gek in Amerika maakt er samen met een gestoorde gek in Rusland een puinhoop van, overal dreigen fascisten de verkiezingen te winnen, drones van onbekende herkomst en enge virussen doorklieven het luchtruim, hackers hacken de kassa van je supermarkt, AI bedreigt je baantje en het opgewarmde klimaat maakt zomers sowieso ongeschikt om te wielrennen.
Het is allemaal gekmakend gecompliceerd, onoverzichtelijk en bedreigend. En het allerergste: je kunt er weinig aan doen, je bent overgeleverd aan een samenzwering van idioten.
En juist op het moment dat je een paniekaanval voelt aankomen, zie je in een Parijse theaterzaal de trajecten van de Rondes van 2027 groot geprojecteerd, die van de mannen en die van de vrouwen. Iets geruststellenders bestaat niet. De mannen-Tour wordt voor de 114de keer georganiseerd, dus dat is ongeveer hetzelfde als dat hij er sinds de schepping is geweest en nooit zal verdwijnen. Er moet al een wereldoorlog losbarsten voor de Tourdirectie met tegenzin besluit even een paar jaar pauze in te lassen.
Goddank bestaat er nog zoiets als voorspelbaarheid. Daar klinken reeds de namen Pogačar, Vingegaard, Evenepoel, Seixas. De directie van de Tour heeft er alles aan gedaan om Paul Seixas te bevoordelen en Pogačar in problemen te brengen, maar who cares? Het is de wereld van de Tour, een universum met eigen wetten en eigen definities van wat rechtvaardig is. En mág een Fransman ’m alsjeblieft weer eens winnen?
De Tour de France, met in de 14de etappe de Mont Aigoual, legendarische klim uit De renner, het dromenboek van iedereen op een fiets met meer dan drie versnellingen.
Applaus, goed gedaan, doek.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant