In mijn hoofd kan ik alles nog. Het interview met Epke Zonderland kon ik niet openen vanwege het PHP-probleem, maar de teaser bleef hangen: in mijn hoofd kan ik alles nog. Of preciezer: „In mijn hoofd zit dat ik het allemaal nog kan.”
Het mooie van goede teasers is dat je meteen weet waar het over gaat. Dubbele salto achterover met dubbele schroef. Dubbele salto achterover over de rekstok. Dubbele salto achterover over de rekstok met een halve draai. Cassina, Kovacs, Kolman. En hij staat!
In mijn hoofd zit dat nog. In wiens hoofd niet. Goud op de Olympische Spelen in Londen, al bijna anderhalf decennium geleden. Zijn carrière liep verder, ik moest het even nazoeken, tot 2021 zelfs. Toen hing de Flying Dutchman zijn turnpak aan de wilgen.
Ik was benieuwd naar het interview met Epke Zonderland in Helden Magazine, zeker nadat ik hem was tegengekomen in Rotterdam. De toernooidirecteur van de WK turnen stond gewoon met zijn kinderen in de hal van Ahoy die speciaal was ingericht om te spelen, net als ik.
Hoi! Hoi. Hoe is het? Goed. Leuk dat jij hier ook be… „Mamma kijk!” O, ik moet met mijn kind mee. Ja, ik ook. Doei! Doei.
Natuurlijk kan hij in zijn hoofd alles nog. Ik kan dat ook. Ik kan in mijn hoofd ook nog razendsnelle tijdritten rijden, of de Cauberg op straf tempo beklimmen. Maar in de realiteit kan ik dat niet meer. Logisch: ik train al heel lang niet meer, ik fiets gewoon mijn rondjes nu.
Ik ben bewust onbekwaam geworden. Is dit de nog onbeschreven vijfde leerfase van Maslow? Jarenlang leer je voor hoe iets moet, je doorloopt de leercurve van vier fases: van onbewust onbekwaam via bewust onbekwaam naar bewust bekwaam, tot je onbewust bekwaam bent. Volwassen, volgroeid, op de toppen van je kunnen. Alles gaat vanzelf.
Wanneer komt het moment dat dat verschuift? Voor een topsporter die stopt vrijwel meteen: je bent je heel bewust van wat je ineens niet meer kan zoals je kon. Omdat je niet meer zoveel traint, omdat je er niet meer voor leeft.
Wanneer komt dat moment in het normale mensenleven? In een van zijn laatste shows hoorde ik Herman van Veen, een 81-jarige jongeling die danst en zingt: Ouder worden gaat vanzelf, en ook vanzelf weer over. Je doet het voor het eerst. Er gaat een wereld voor je dicht. Je wordt bewust steeds onbekwamer.
Of gebeurt dat onbewust? Want het gaat zo langzaam. Ongemerkt, bijna. De allerlaatste keer Sanne Wevers op de balk, deze WK, zag er voor mijn lekenoog net zo indrukwekkend uit als Sanne Wevers in haar gouden tijd. Tot je haar optreden in 2016 ernaast legt, toen ze olympisch kampioen werd. Net als Epke is ze 35 nu ze het mondiale turnen vaarwel zegt. Hoogbejaard, in de termen van haar sport.
Eigenlijk is het mooi dat je in je hoofd nog alles kunt, ook al doet je lijf niet meer alles mee. Dat maakt het verval minder rauw, hou ik mezelf voor. Hou ik mezelf misschien wel voor de gek.
Jezelf altijd een beetje voor de gek houden als de wereld zich niet langer opent, als de beweging zich omkeert, als je afgroeit in plaats van op – dat zou best levenswijsheid kunnen zijn. In de woorden van Herman van Veen: Zing en dans, totdat ik klets met de begonia’s, en ze uitleg wat ik mis.
Bij Google kan je nu zelf aangeven welke nieuwsbronnen jij vaker wil zien in je zoekresultaten.Meer informatie