is columnist voor de Volkskrant
Het ingewikkelde aan ouder worden is dat op een gegeven moment iedereen weer jong wordt. Ik bedoel niet ‘kinds’, die bizarre term die vroeger gebruikt werd in de betekenis van ‘dement’. Ik bedoel dat mensen rond een jaar of 50, als hun kinderen eenmaal oud genoeg zijn om zelf de lasagne op te warmen, ineens weer wilde feestbeesten kunnen worden.
Dit vindt plaats in mijn directe omgeving, en in principe juich ik het toe. Het is nooit te laat in je leven om (opnieuw) een feestbeestje te worden, zolang je er maar niemand pijn mee doet.
Het probleem is dat ik veel feesten en festivals totaal niet begrijp, omdat ik, bijvoorbeeld, het verschil niet weet tussen house en trance en ambient en elektronisch. (Of is elektronisch meer een paraplu? Van die vragen.) En hierbij heb ik het vooral over ADE, het gigantische dance-event dat jaarlijks in mijn eigen stad Amsterdam plaatsvindt.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Jarenlang ging dat hele ADE aan me voorbij, maar nu iedereen in mijn omgeving oud is en dus weer naar silo’s wil om op elektronische muziek te dansen, moet ik me ertoe verhouden.
Zelfs Máxima (55) was dit weekend op een feest van ADE, wat me wel weer informatie verschafte. Ik bestudeerde de filmpjes van haar, daar, in een menigte mensen, met bovengenoemde muziek, en kwam tot de conclusie dat het er meer uitzag als een drukke borrel. Niemand danste echt? Het was meer, ja, deinen op muziek? En daaroverheen kletsen?
Ik snapte er nu nog minder van.
Wat ik ook moeilijk vind, is dat ik nooit begrijp waar die feesten dan plaatsvinden. Ze zijn overal in de stad, en ik zie er overal posters voor, maar ik ZIE ze feitelijk gezien niet. En dat terwijl ik vlak bij een gribusachtig industrieterrein woon waar vroeger de gevangenis zat. Dat is natuurlijk de perfecte, sfeervolle plaats voor iets met keiharde techno, en ik zag er ook allemaal posters met ‘ADE’ en ‘Bajes’, maar ook na lang bestuderen van alle loodsen zag ik niet waar het feest dan echt wás.
Vandaag sprak ik eindelijk een vriendin die me houvast gaf: zij ging ieder jaar naar een feest in een loods die ook een daadwerkelijke naam had, dus op Google Maps te vinden was. Daar danste ze vooral op vrouwelijke dj’s. Dat was een handige tip. Die feesten waren rond half elf ’s avonds afgelopen.
Dit leek me mijn beginnerspas, en ik zei dat ik daar met haar heen wilde. ‘Maar het is allemaal al afgelopen’, zei ze. Het bleek maar vijf dagen te duren, en in die tijd waren er 3.600 optredens waar je heen kon. Ik vond het bijna een talent dat ik dat allemaal kan mislopen.
Source: Volkskrant