Trainingskamp Thuis mogen de lichten van het veld niet aan en zijn veel van hun medespelers vertrokken. Op bezoek in Nederland kunnen 25 jonge Oekraïense rugbyers hun zorgen over de oorlog even vergeten. Moe na een busreis van 49 uur, maar: „Het enige wat ik denk is: finally, rugby!”
Oekraïense scholieren samen met spelers van twee Utrechtse rugbyclubs.
Een honderdtal hongerige tieners in het clubhuis van de Utrechtse Rugby Club ruikt de hartige geur van verse lasagne. Ze wachten op het eten, maar krijgen eerst een praatje op deze dinsdagavond. „Een heel warm welkom”, zegt trainer en coördinator Sven Meeder. Tussen de Nederlandse pubers zitten 25 Oekraïense leeftijdsgenoten in hoodies en joggingbroeken dicht tegen elkaar aan lange houten klaptafels. Ze komen zojuist uit een busreis van 49 uur en weten nog niet zo goed waar ze zijn beland.
Twee Utrechtse rugbyclubs organiseren deze week een trainingskamp met de jeugd (12–16 jaar) van rugbyclub Polytechnic uit Kyiv. De Utrechtse Rugby Club (URC) en de Utrechtse Studenten Rugby Society (USRS) werken samen om de Oekraïense kinderen een week „gewoon even kind te laten zijn, zonder luchtalarmen en schuilkelders”, vertelt Jort Kooistra van USRS. Het rugby in Oekraïne ligt „op zijn gat”. Het past bij de rugbygemeenschap om „broeders en zusters” daar te helpen, zegt hij. Respect, discipline en kameraadschap zijn belangrijk in het rugby: „Wij zetten onze schouders eronder.”
Na een lange busreis hebben de jongeren honger.
Met de lasagne op tafel en frisdrank in plastic bekers wordt de sfeer in de kantine wat losser. De instructie aan de Utrechtse groep om te mengen met de Oekraïners wordt tijdens het eten nog niet helemaal nageleefd. Taal is het grootste struikelblok. Google Translate is nutteloos, zegt Abe (14), want het Oekraïense toetsenbord is anders dan het Nederlandse. Het zelfverzonnen taaltje van zijn vriend naast hem werkt ook niet. Contact komt later wel, denken de twee, zeker als ze gaan rugbyen.
Clubgenoot Valentino (15) heeft aan een andere tafel meer succes. „Ik zei ‘vrijheid voor Oekraïne’ in het Russisch. Mijn beste vriend is Russisch, de talen lijken op elkaar.” Een bekende Oekraïense TikTok-meme bleek ook een ijsbreker. Priviet pupsik, zei Valentino op goed geluk. „Betekent ‘hey schatje’, blijkbaar. Dat hebben ze net uitgelegd. Ze vonden het grappig.”
De meeste Oekraïense jongeren schuiven het eten in stilte naar binnen. Hun ogen zijn gericht op het felverlichte rugbyveld. Danylo (15), Artem (14) en Roma (14) staan te trappelen om hun sportkleren aan te doen en het veld op te rennen. Hun eigen rugbyvelden in het stadion van Kyiv zijn niet zo mooi als deze, zeggen ze. Voor de oorlog speelden een paar jongens van de club in het Oekraïense jeugdteam en hebben ze velden in meerdere landen gezien, legt hun coach Vasil Cherednichenko in het Engels uit.
De Oekraïense scholieren Artem (14), Danylo (15) en Roma (14) van Polytechnic Kyiv na de training.
Thuis kunnen de rugbyers ’s avonds niet trainen omdat de lichten van het veld niet aan mogen, vertelt de coach. „En de laatste tijd moeten we haast elke twee uur beschutting zoeken tegen droneaanvallen tijdens trainingen. „Best verdrietig”, zeggen de drie jongens. Artem: „Soms wil je gewoon doorgaan. We zijn er na vijf jaar wel aan gewend.” Dat ze een hele week ongestoord kunnen spelen, op groene velden onder werkende lampen, vindt Danylo „bombezno”, geweldig.
Ihor Dziubych, voorzitter van rugbyclub Polytechnic, is blij voor de jonge rugbyers, vertelt hij vanaf de zijlijn. „En voor hun ouders. Die konden alleen maar dromen dat hun kind dit kan doen.” Van alle jeugdteams uit Kyiv zijn dit de enige kinderen die nog bij de club zijn aangesloten, legt hij uit. Veel kinderen zijn met hun ouders verhuisd of gevlucht. De volwassen teams zijn ook gekrompen omdat mannen naar het leger moesten. Oefenpotjes of wedstrijden spelen zit er met slechts 25 kinderen niet in. Materialen zijn schaars, of kapot.
Met de stichting Utrecht Supports Rugby Ukraine (USRU) haalden de clubs via doneeracties ruim 25.000 euro op voor de week. De Oekraïners hoeven niks bij te leggen. De Utrechtse rugbyers werken samen met Protect Ukraine, waar ook fanatieke rugbyers actief zijn. Zo trok oprichter en schrijver Tommy Wieringa al eens met 28 rugbyspelers naar Oekraïne om hulpmiddelen te brengen én een rugbytoernooi te spelen tegen Oekraïense frontsoldaten. De Utrechtse rugbyers hopen dat in maart ook te doen.
Deze week staan trainingen, een rondleiding door Utrecht en de Efteling op het programma. De grote afsluiter is zaterdag, wanneer Nederlandse teams met spelers uit het hele land tegen Oekraïne spelen.
„Go, go!” klinkt over het veld. Dat begrijpt iedereen. High fives, handdrukken, en „nice bro” na een goede actie ook. Het rugbyveld is bezaaid met zwetende tieners in kleurrijke sportkleding. De meesten dragen korte mouwen en een korte broek, ondanks het natte gras en een temperatuur onder de 10 graden. Taalproblemen lossen vanzelf op. Bal links, bal rechts, dat klinkt voor iedereen wel hetzelfde, denkt Olivia (14). Ze speelt in het eerste team van URC en is een van de weinige meiden deze week. „Je speelt allemaal rugby, dus je kent allemaal wel dezelfde termen. Een paar keer voordoen en dan lukt het wel.”
Begeleiders en coaches uit beide landen lopen filmend en fotograferend door de groepjes heen. Opdrukken, planken, overgooien, een „try” scoren (doelpunt maken), elkaar tackelen – in elk groepje gebeurt iets anders.
Instructies in het Engels landen niet altijd meteen, merkt trainer Meeder: „De man in het midden krijgt de bal. Zorg dat je beschikbaar bent. De aanvaller rent door het midden. Begrepen?” De grote ogen van de Oekraïense jongen vooraan verraden: niet begrepen. Danylo ziet hem en herhaalt de uitleg in het Oekraïens. Kort en duidelijk. Het spel kan beginnen.
Een bezwete Danylo glundert als het fluitsignaal om acht uur klinkt. Het was „amazing”, zegt hij hijgend. Daarnet kreeg hij nog een compliment van Meeder – „je kan goed uitleggen, joh!” Hij was moe van de busreis, maar is dat alweer vergeten: „Het enige wat ik denk is: finally, rugby!” Deze week wil hij veel leren. Ervaring opdoen, en dat meenemen naar huis: „In Kyiv ben ik captain. Als ik geluk heb, word ik ook aanvoerder bij de wedstrijd zaterdag.” Die gaat Oekraïne zeker winnen, voorspelt hij.
Oekraïense scholieren van Polytechnic Kyiv trainen samen met spelers van de Utrechtse rugbyclubs.
Bij Google kan je nu zelf aangeven welke nieuwsbronnen jij vaker wil zien in je zoekresultaten.Meer informatie