Zes vrouwen bezochten in 2021 een kerkhof in Leusden voor ‘paranormaal onderzoek’, ook bij de graven van kinderen. De nabestaanden wisten van niets, waren achteraf boos en deden aangifte. Aan de rechter de vraag: is er sprake van grafschennis?
Jeroen Visser is verslaggever van de Volkskrant.
‘Het doel was om energie te voelen op het kerkhof. Ik had er geen ervaring mee, maar ging mee om te kijken wat er zou gebeuren. Wat kun je voelen op een kerkhof?’, zegt de 81-jarige B. woensdag in de overvolle rechtbank in Utrecht.
Energie meten en misschien ook wel communiceren met de doden, daarvoor gingen zes vrouwen op 11 september 2021 na sluitingstijd een begraafplaats de Rusthof in Leusden op. Daarbij bezochten ze ook het deel waar kinderen begraven liggen, het Kinderhof. Voor dit ‘paranormaal onderzoek’ hadden ze toestemming gekregen van de directeur. De nabestaanden wisten echter van niets.
De zaak kwam aan het rollen doordat een vader bij het bezoek aan het graf van zijn zoontje op een achtergelaten camera stuitte. Toen de camera er bijna een week later nog lag, bekeek hij de beelden op de geheugenkaart. Op een van de filmpjes hoorde hij een vrouwenstem die bij een graf een kind lijkt aan te spreken: ‘Wil je er doorheen? Dat kan.’
De zaak leidde tot onrust onder nabestaanden, een onderzoek van de Nationale Ombudsman en woensdag, na vijf jaar, een strafzaak. De interesse is zo groot dat een deel van het publiek de zaak in een aparte zaal met videoverbinding moet volgen.
Van de zes vrouwen konden er vier worden geïdentificeerd. Zij worden vervolgd voor grafschennis. B. is de enige die is gekomen. De vraag die op tafel ligt: is het paranormale onderzoek aan te merken als grafschennis?
Tijdens de zitting blijkt al snel dat de later ontslagen directeur de vrouwen weinig regels meegaf. Ze moesten op de paden blijven zodat ze niet zouden struikelen en er ging een medewerker mee. Omdat de groep zich meteen in tweeën opsplitse, heeft die begeleider niet alles gezien.
Bij het onderzoek maakte de groep gebruik van verschillende ‘instrumenten’, waaronder een K2-meter die elektromagnetische straling meet en speelgoedballetjes die kunnen oplichten en geluid kunnen maken. Deze balletjes, door de aanklager kattenspeeltjes genoemd, fungeerden als ‘sensoren’ waarmee de vrouwen probeerden met de overledenen te communiceren. Zo vraagt een van de verdachten op een filmpje of het overleden kind de balletjes wil laten oplichten als het antwoord op de vraag ja is.
Op de filmpjes blijkt dat de meter en de balletjes zowel naast als op graven werden gelegd. Ook is te horen hoe een van de vrouwen lijkt te communiceren met een overleden kind. ‘Kan je aan mij laten zien hoe je overleden bent? Of wil je het er niet over hebben? Dat snap ik helemaal’, aldus een van de vrouwen. En: ‘Wat leuk dat je je even laat zien.’
Verdachte B., die zichzelf omschrijft als medium, zegt dat ze slechts een van de deelnemers kende. Ze ging mee uit nieuwsgierigheid en wist niet dat er balletjes gebruikt zouden worden. Tegenover de rechters benadrukt ze dat ze slechts toehoorder was. ‘Ik stond erbij en ik keek ernaar’, aldus B. Waar de vrouwen specifiek naar op zoek waren en of ze met specifieke overledenen in contact wilden komen, wordt tijdens de zitting niet duidelijk.
Als de rechter haar confronteert met het feit dat ze ook filmpjes maakte en deze met de groep deelde, antwoordt B. dat deze voor eigen gebruik waren. ‘Ik heb twee filmpjes gemaakt waarin het balletje oplicht. Mijn bedoeling was om na afloop te zien: wat gebeurt er nu eigenlijk? Het was voor mezelf, ik heb ze op verzoek gedeeld.’
Het onderzoek van de vrouwen leidde volgens de aanklager tot veel onrust, twijfel en verdriet onder nabestaanden. In zeker tien gevallen hebben ouders hun kinderen laten herbegraven. 58 mensen schaarden zich achter vier verschillende aangiften.
Een moeder leest een verklaring voor: ‘Wij hebben de Kinderhof met de grootste zorg uitgekozen als laatste rustplek. Op 11 september 2021 is contact gezocht met onze kinderen. We leven sindsdien niet alleen met het gemis, maar ook met vragen over wat daar gebeurd is. Waarom een experiment op overleden kinderen?’, aldus de vrouw. ‘Wat ons het zwaarst valt is de twijfel: hadden we het anders moeten doen? Was het anders gelopen als we een andere begraafplaats hadden uitgekozen?’
De vrouw vraagt om een schadevergoeding van 1 euro, een symbolisch bedrag. ‘De echte schade is onbetaalbaar.’
De strafzaak is uniek, omdat de rechtbank moet bepalen of paranormaal onderzoek een vorm van grafschennis is. Wat het OM betreft, is dat wel het geval. Volgens de officier van justitie deden de verdachten het paranormale onderzoek uitsluitend voor hun eigen plezier. ‘Dat blijkt heel duidelijk uit de chatberichten. Ze vonden het een boeiende en leuke gelegenheid.’
De advocaten van de verdachten betwisten dat sprake is van grafschennis, omdat geen enkel graf is aangetast en het vaker voorkomt dat vreemden objecten als kaarsen of bloemen op graven plaatsen. ‘Waarom kan een kaars of bos bloemen wel maar een balletje of K2-meter niet? En als dat zo is, waar baseert de rechtbank dat op?’
De officier eist taakstraffen van 40 tot 200 uur. Voor B. vraagt hij de rechter mee te wegen dat zij als enige van de verdachten is gekomen. ‘Ik vind het moedig dat deze vrouw van boven de 80 hier is en volledig bereid is om verantwoording af te leggen.’
In haar slotwoord zegt B. dat ze veel begrip heeft voor de emoties van de nabestaanden. ‘Dat vind ik echt heel erg.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant