Uiteindelijk wordt alles duidelijk in deze vrolijke en treurige dwaaltocht. Elke bouwsteen valt op zijn plek, zo lijkt het in elk geval, als in een zoet, vluchtig moment van dronkenschap.
schrijft voor de Volkskrant over film.
Op de toppen van een alcoholische roes weet Carlobianchi het zeker: hij heeft het geheim van het leven ontrafeld. Helaas komt het vrij precies bij zulke openbaringen. Eén drankje later is hij alles weer vergeten.
Er komt altijd een volgend drankje bij Carlobianchi (Sergio Romano), die van kroeglopen zijn levensstijl heeft gemaakt. Zijn vaste drinkpartner is Doriano (Pierpaolo Capovilla), net als hij een vijftiger zonder vaste baan. Ooit werkten ze samen bij een brillenfabrikant, waar ze met hun collega Genio een lucratieve zwendel opzetten. Maar dat ging mis en sindsdien rommelen ze maar wat aan.
Andiamo a bere l’ultima (‘laten we nog een laatste drinken’) is het tragikomische verslag van een eindeloze kroegentocht. Onderweg krijgen Carlobianchi en Doriano gezelschap van de jonge architectuurstudent Giulio (Andrea Pennacchi), die liefdesverdriet heeft en zich daarom maar aansluit bij de mannen. De lange nacht heeft overigens wel een doel: vroeg in de ochtend komt Genio aan op een vliegveld. Op de vlucht voor de politie woonde hij lange tijd in het buitenland, maar het is tijd om de buit op te graven die hij ergens heeft verstopt.
Andiamo a bere l’ultima speelt zich af in de Veneto, het achterland van Venetië. De regio is grotendeels vlak en nogal rommelig, althans door de ogen van regisseur Francesco Sossai, die met opzet de niet-toeristische kant van Noord-Italië laat zien. Tussen de lelijke huizenblokken en grijze parkeerterreinen duikt af en toe toch iets prachtigs op: een statig palazzo, of een fantastisch bouwwerk van de modernistische architect Carlo Scarpa.
Ook dat is geen toeval. De film gaat over alcohol, vriendschap én architectuur, of liever gezegd over wat vooruitgang doet met een landschap. De aanleg van een grote snelweg die al jaren wordt aangekondigd, staat symbool voor de veranderingen. Straks kun je overal naartoe zonder dat er nog iets is om naartoe te gaan, mopperen de mannen. Zelf komen ze duidelijk uit een ander tijdperk.
Het verhaal zwalkt intussen alle kanten op, maar regisseur Sossai heeft er meer grip op dan je denkt. Uiteindelijk wordt alles duidelijk in deze vrolijke en treurige dwaaltocht. Elke bouwsteen valt op zijn plek, zo lijkt het in elk geval, als in een zoet, vluchtig moment van dronkenschap.
Tragikomedie
★★★★☆
Regie Francesco Sossai
Met Filippo Scotti, Sergio Romano, Pierpaolo Capovilla
100 min., in 35 zalen en op Picl.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant