Wie ook de nieuwe regering in Israël gaat vormen, voor het lot van de Palestijnen zal het weinig uitmaken. Het oorspronkelijke zionistische oogmerk blijft onveranderd: een gebied tussen de rivier en de zee dat exclusief door Joden wordt bewoond.
Israël is een paradoxale samenleving. Een samenleving vol van aan massamoord medeplichtige of daarvoor minstens als resultante van verkiezingen medeverantwoordelijke daders, die zich evenwel ten diepste de slachtoffers wanen van een vijandige omgeving. Een samenleving met een politieke leiding, die op die basis verkiezingen behendig weet te gebruiken om een fascistisch regime legitimiteit te verschaffen en te poseren als een ‘democratische rechtsstaat’, de enige in die regio, volgens een veelgehoorde bewering van zionistische zijde.
Daarnaast een buitenwereld (‘het Westen’, de VS, de EU) die vol van als door een lichtbak gehypnotiseerde konijnen niet of slechts op fluistertoon durft op te treden, en maar blijft staren naar de immense misdaden en naar het gevaar.
Over de auteur
Jaap Hamburger is voorzitter van Een Ander Joods Geluid.
Dit is een ingezonden bijdrage, die niet noodzakelijkerwijs het standpunt van de Volkskrant reflecteert. Lees hier meer over ons beleid aangaande opiniestukken.
Eerdere bijdragen in deze discussie vindt u onder aan dit artikel.
In tegenstelling tot de algemene opvatting dat er gisteren in Israël ‘ongemeen spannende en belangrijke verkiezingen’ hebben plaatsgevonden, ben ik de overtuiging toegedaan dat zo’n oordeel geheel en al afhankelijk is van het perspectief van de beschouwer. Voor een organisatie als de ‘mijne’, Een Ander Joods Geluid, met een perspectief als het onze, antizionistisch en derhalve voorstander van Palestijnse mensenrechten en zelfbeschikking, zijn deze verkiezingen spannend noch belangrijk.
Of Palestijnen nu door de hond of door de kat gebeten worden, voor hen gaat er niets veranderen. Geen van Israëls tot heden toonaangevende politieke partijen heeft een gedachte ingebracht over ook maar het begin van een oplossing voor de bijna tachtigjarige ‘oorlog’ tegen het Palestijnse volk, anders dan dat Hamas en ‘het terrorisme’ vernietigd moeten worden. Daarin bieden zij tegen elkaar op, meer niet. Gadi Eisenkot belooft ‘de klus’ in achttien maanden te klaren. Dat is de belofte van achttien maanden voortzetting van etnische zuivering en moord, hooguit ‘in slow motion’.
Geen enkele partij heeft voorgesteld de goelag van de door Israël ingerichte martelkampen voor Palestijnen op te heffen, Gaza te ontruimen of de Westelijke Jordaanoever en het Palestijnse recht op zelfbeschikking te erkennen, laat staan de aangerichte verwoestingen te vergoeden. Geen partij heeft de wil getoond met Iran te praten in plaats van de illegale oorlog voort te zetten. Geen partij heeft geopperd te vertrekken van de Golanhoogvlakte of uit overige delen van bezet Syrië of uit Zuid-Libanon. Geen partij heeft voorgesteld het Internationaal Strafhof te erkennen of de van oorlogsmisdaden verdachte politici Benjamin Netanyahu en Yoav Gallant over te dragen aan het Strafhof.
De Palestijnse politieke partijen – niet: de Arabische partijen, dat woordgebruik is andermaal een veelzeggend bewijs van de collectieve ontkenning van het bestaan van het Palestijnse volk – de Palestijnse partijen dus, verwachten weliswaar een recordaantal van hooguit negentien parlementszetels of minder, maar of zij enige daadwerkelijke regeringsverantwoordelijkheid krijgen, is nog verre van zeker – eerder erg onwaarschijnlijk – en zij zullen het land hoe dan ook nooit een fundamenteel andere koers kunnen opleggen.
Kortom, geen fantasieën over een plotse of grote verandering, laat staan veranderingen in het meervoud: 79 jaar gewelddadig zionisme gaat nu naadloos zijn 80ste jaar in. Het oorspronkelijke oogmerk blijft onveranderd: een gebied tussen de rivier en de zee – maar inmiddels alweer groter gedacht, met inbegrip van Gaza, de hoogvlakte van Golan en het zuiden van Libanon, ten minste tot aan de rivier de Litani – dat exclusief door Joden wordt bewoond.
Straks wellicht deels gezichten van andere politici, die hun exclusivistische en suprematistische retoriek op z’n best iets omfloerster of zalvender voor de camera voordragen, gegoten in humanitair klinkende bewoordingen van ‘vrijwillig vertrek’ van Palestijnen, dan enkele van hun recente brutale en brute voorgangers, maar ten diepste een ongebroken voortzetting van bijna tachtig jaar consequent verdrijvingskolonialisme. Er zal niets van betekenis veranderen.
Wilt u reageren? Stuur dan een opiniebijdrage (max 700 woorden) naar opinie@volkskrant.nl of een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant