50 jaar Songs In The Key Of Life Vijftig jaar na verschijnen klinkt Stevie Wonders monumentale soulalbum Songs In The Key Of Life nog altijd als een roep om liefde, rechtvaardigheid en begrip. In de Ziggo Dome brengt hij de plaat integraal tot leven, met een orkestrale rijkdom die zowel de muzikale details als de boodschap onderstreept.
Concert van Stevie Wonder in de Ziggo Dome
Nog voor de eerste noot klinkt, heeft de Amerikaanse soulzanger Stevie Wonder (76) zijn boodschap al overgebracht. Hij vraagt het publiek in de Ziggo Dome de ogen te sluiten en de wereld even door zijn ogen te zien. Blind zijn beschouwt hij als een zegen, zegt hij: hij beoordeelt mensen niet op hun huidskleur, maar op hun spirit. In een wereld die steeds verder lijkt te verharden, zoekt hij naar ‘geluiden van liefde’.
Gehoord: 28/10 Ziggo Dome, Amsterdam.
Het is een introductie die de toon zet voor de integrale uitvoering van Songs in the Key of Life, het dubbelalbum waarmee Wonder in september 1976, toen 26, zijn muzikale en maatschappelijke ambities bijeenbracht. Op 21 nummers verenigde hij funk, gospel, jazz, pop en klassieke arrangementen. Hij bezong de spanningen van zijn tijd, stelde raciale ongelijkheid en machtsverhoudingen aan de orde en pleitte voor warmte, begrip en menselijkheid. Een halve eeuw later heeft die boodschap niets aan urgentie verloren.
De opening met ‘Love’s in Need of Love Today’ ontroert dan ook direct. Het is Wonders eerste optreden in Nederland sinds 2014, op North Sea Jazz Festival. De noodkreet klinkt in volle glorie, ondersteund door beelden van de (zwarte) geschiedenis op de grote videoschermen. Wonder wil niet alleen laten horen wat er mis is met de wereld, maar ook wat haar kan redden. Wereldleiders zijn volgens hem hun bezieling en visie kwijtgeraakt. Zijn oproep is onomwonden: ,,Cut the bullshit, make this world great.”
Stevie Wonder op woensdagavond in de Ziggo Dome.
Wonder wilde het album, de plaat geldt als kroonstuk van de soulmuziek, al lange tijd integraal uitvoeren. Dat is geen geringe onderneming: aan de oorspronkelijke plaat werkten zo’n 130 mensen mee. Op het forse podium in Amsterdam staan nu ook bijna dertig muzikanten, onder wie zes vocalisten, vijf blazers, een strijkerssectie, drie drummers/percussionisten en twee gitaristen. Henry Panion III leidt als dirigent de strijkers; toetsenist Greg Phillinganes is de bandleider. En bassist Nathan Watts, die ook op het oorspronkelijke album speelde, verbindt de uitvoering met 1976.
Stevie Wonder, in fuchia-roze pak en zwart hoedje, wisselt zelf tussen synthesizers, concertvleugel, staande piano en mondharmonica. Zijn zangstem klinkt inmiddels lager, met minder versieringen en minder grote vocale uithalen. Maar zijn energie en uitstraling is machtig.
Wat een overrompelend eerste deel. Geen simpele kopie hoor van het album. Veel mooier: de echte vioolklanken in ‘Village Ghetto Land’, in plaats van de synthesizerklanken op de plaat. En ook bij ‘Pastime Paradise’, waar paarse lasers trekken door de zaal. Wonder staat zingend op, de violen zetten het bekende thema in en het koor zwelt aan. Groots, maar ook dreigend. Dan gooit ‘Contusion’ de boel open met stevige funk.En wat brengt ‘Sir Duke’ dan een golf van blijdschap teweeg. De strijkers zwaaien mee, de blazers zetten hun karakteristieke pa-da-pa-daaaa-accenten in en de zaal zingt mee. Ook bij ‘I Wish’ komt het publiek uit de stoelen. De rollende bas, de feestelijke blazers en de onstuimige energie maken er een uitbundig feest van. Die groove is gewoon onweerstaanbaar.
Ook de ingetogen momenten krijgen de ruimte. ‘Knocks Me Off My Feet’, met Wonder aan de vleugel en de strijkers om hem heen, is een tedere ballad, vol kleine glimlachjes en contact met het publiek. Zacht zwoele sferen in ‘Summer Soft’, met steeds hoger reikende modulaties en ‘Joy Inside My Tears’. ‘Black Man’ drijft op een lange, bezwerende groove, terwijl kinderkreten zwarte rolmodellen roepen. ‘All Day Sucker’ brengt de funk terug op volle sterkte.
Tussen de albumstukken is de show ook een speelplaats met Wonder als giechelende aanjager. Een medley van ‘You Are the Sunshine of My Life’ en ‘Creepin’ mondt uit in een mondharmonica-improvisatie die met zichtbaar plezier naar Michael Jacksons ‘Billie Jean’ voert. Wonder lacht: „I liked that.” Maar niet alles overtuigt: in ‘Easy Goin’ Evening (My Mama’s Call)’, een duet van mondharmonica en melodica wordt Wonder moe.
Na een pauze, het concert duurt drie uur, stelt Wonder zijn negen kinderen via het scherm voor, een aantal zingt vanavond mee. Het is de opmaat voor het lieve ‘Isn’t She Lovely’ en de verstilde schoonheid van ‘If It’s Magic’ met enkel jazzharpiste Brandee Younger. Met ‘As’ en ‘Another Star’ komen de verschillende kanten van Wonder samen. Het eerste nummer klinkt rijk en spiritueel geladen; het tweede verandert de zaal in een kolkend feest. En met ‘Superstition’, niet van deze plaat maar een Wonder-klassieker, komt de laatste funkuitbarsting.
De betekenis van Songs in the Key of Life schuilt in de combinatie van schaal en detail: muzikale diepte, politiek, spiritualiteit. Wat een ontzettend knappe songs zijn dit toch. Stevie Wonder heeft deze avond laten horen dat zijn muziek geen monument achter glas is, maar nog altijd onnoemlijk veel te zeggen heeft.
Bij Google kan je nu zelf aangeven welke nieuwsbronnen jij vaker wil zien in je zoekresultaten.Meer informatie