Peter Buwalda is schrijver en columnist van de Volkskrant
The Confidence-Man, de beruchte roman van collega Melville, ik ben erin begonnen. Ik heb het boek al 26 jaar in huis. Ineens is de tijd er rijp voor. Zoals de titel al doet vermoeden, gaat het over een con man, wat een oplichter is, een zwendelaar. Het speelt zich af op April Fool’s Day, het Amerikaanse 1 april, een dag vol grollen en pranks. Het verscheen ook op 1 april, trouwens. Daar neem ik mijn hoed voor af, hij was een maestro der deadlines.
Waarom is de tijd rijp? Waarschijnlijk omdat ik sinds kort zelf een con man ben. Ik ben ineens wel nieuwsgierig, wat heeft collega Melville erover te vertellen? Mogelijk wil ik onbewust dat mijn vriendin Jet aan me vraagt waarom ik precies nu die Melville lees.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Zij is namelijk degene die ik bedrieg. Dat klinkt ernstig, ik weet het. Is het ook.
De oplichterij betreft een halve reep dunne Zwitserse chocola. Dat lijkt onbelangrijk, maar chocola ligt hier gevoelig. Onze eerste ruzie ging erover. We woonden nog niet samen, ze kwam langs met in haar boodschappentas de bedoelde reep. Hoewel de chocola bedoeld was voor haar bezoek die avond, mocht ik een stukje proeven. Er zat sinaasappel in verwerkt. Het in grote dankbaarheid opsabbelen van het blokje bracht mij in extase, ik mompelde dingen als één blokje is géén blokje, en je gaat me toch niet met een bruin huigje achterlaten, en Roger Federer kreeg ook altijd twee blokjes.
Nee, zei ze, en ze moest er echt vandoor. Later heeft ze wel gezegd dat ze toen van me geschrokken is. Plotseling waren de grapjes op. En schijnt mijn ware aard naar boven te zijn gekomen. Zeker, ik raakte serieus geagiteerd. Ik zette haar fiets op slot. Nou, dan ging ze wel lopen – ook een ware aard. Twee ware aardjes.
Ik ben toen maar uit mijn kleren gebarsten en helemaal groen geworden, waarna ik toch nog een blokje heb gekregen, maar het was wel een bitter blokje.
Chocola, het kan zo mooi zijn.
Kijk, ik koop dat spul niet, ik ken mezelf. Toch belandt er heel af en toe een halve reep in een la, het restant van een chocoladecake of een toetje. Denk ik. Ik word er niet over ingelicht. Ieder kwartier is kennelijk meegenomen, maar iemand hoopt dat die halve reep daar nog maanden ongemoeid blijft liggen, ik denk tot er een kernoorlog uitbreekt of zo, of tot er bezoek komt, en bedoelde vrouw de reep, tik, tik, tik, in stukjes kan breken en op een schoteltje kan leggen. (Ik heb nog nooit, ik herhaal: nog nooit, chocola op een schoteltje gelegd.)
Soms stuit ik op zo’n restreep. Kan gebeuren met mijn sensoren. (Neus, ogen, oren, tastzin, at random likken.) Voorheen begon ik dan te brullen, maar de resultaten zijn slecht. Onderhandelen werkt ook niet, trouwens. Geen deals. Een tijdje brak ik er daarom steels stukjes af, en dan merkte ik wel waar het schip strandde. (Op de bodem van de oceaan.)
Maar nu is de confidence man opgestaan. De halve reep waarom het ging lag daar maar, en ik was alweer begonnen met stukjes op te peuzelen, hij werd steeds kleiner, tot hij helemaal verdwenen was, en er alleen nog zilverpapier en de wikkel lagen. Gewoon de hele troep weggooien is een hondsbrutale provocatie, maar de lege verpakking, burp, laten liggen: ook. Dus wat heeft con man gedaan, hij heeft een oud cd-doosje gepakt, het bruin-zwarte achterkantje in tweeën gebroken, en dat heeft con man ingepakt in aluminiumfolie. Eromheen heeft con man de wikkel gevouwen.
Ziet er briljant uit. Zeker ook de randjes waar hier en daar bruin doorheen steekt. Hihi. Toch zit het me niet lekker. Hoe pakt het uit als we over twee maanden visite hebben? Iemand die ik verder nauwelijks ken? ‘Ja, haha, heb ik gedaan, wanneer? Wanneer was het… etc.’
Daarom deze column. Ben benieuwd, zo meteen.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant