De 24-jarige basketbalster Angel Reese, een product van de groeiende WNBA, is vaak het mikpunt van spot (en erger). Maar vooral dankzij Reese is Atlanta Dream dicht bij een kampioenschap.
schrijft voor de Volkskrant over Amerikaanse sporten.
Speciaal voor Angel Reese (24) bedachten lolbroeken op het internet de afgelopen jaren een nieuwe term in het basketbaljargon: de mebound. Een verbastering van het woord rebound, het afvangen van een gemist schot. De grap: in het geval van Reese waren het vaak haar eigen gemiste schoten die terug in haar handen belandden. Ze kon niet afronden, was het oordeel.
De afgelopen weken snoerde Reese haar vele critici de mond met een glansrol in de play-offs van de WNBA. Haar club Atlanta Dream haalde verrassend de finale van de Amerikaanse basketbalcompetitie, waarin nu Golden State Valkyries de tegenstander is.
De stand in de serie, waarin de eerste club met vier zeges de winnaar is: 2-3 voor Golden State. Donderdagavond kan Reese met Atlanta de stand in eigen huis gelijktrekken.
Haar critici is het lachen inmiddels goeddeels vergaan, al laaide de kritiek weer op na twee opeenvolgende nederlagen in de finale, wedstrijden waarin Reese het moeilijk had. Maar over het algemeen was de 1,90 meter lange basketbalster uit Baltimore dit seizoen een van de grootste uitblinkers in de WNBA.
Reese werd uitgeroepen tot beste verdediger van de competitie en graaide over het gehele seizoen een recordaantal rebounds van de ring. Het afvangen van gemiste ballen – van haarzelf of anderen – is haar specialiteit; in een wedstrijd in augustus verzamelde ze liefst 26 rebounds, een record in de historie van de WNBA.
In de VS is Reese een beroemdheid. Volgens een peiling van onderzoeksbureau YouGov zijn er slechts acht basketballers, man of vrouw, die bekender zijn bij het Amerikaanse volk. LeBron James en Stephen Curry voeren de lijst aan.
Reese is een product van het groeiende vrouwenbasketbal, een tak van sport waarin bezoekersaantallen, kijkcijfers en sponsordeals de afgelopen jaren meer dan elders toenamen. De WNBA is booming, investeerders staan in de rij. De competitie loopt wereldwijd voorop in het vermarkten van vrouwensport.
Van de sterren die de WNBA de afgelopen jaren voortbracht, is Reese een van de grootsten. Ze kreeg haar eigen barbiepop en liep als model op de catwalk van lingeriemerk Victoria’s Secret. Reese, lange wimpers, roze blosjes op haar wangen, is het gezicht van sportkledingfabrikant Reebok en ze is geregeld te zien op covers van modebladen.
De sponsoren wisten haar al te vinden toen ze nog voor Louisiana State University (LSU) speelde. In haar laatste seizoen daar, in 2024, verdiende ze rond de 1,7 miljoen dollar aan reclamegeld, veel meer dan de 350 duizend dollar die ze nu aan salaris ontvangt. (Reese profiteerde, net als veel andere jonge sporters, van een besluit van het Amerikaanse Hooggerechtshof dat in 2021 oordeelde dat ‘student athletes’ voortaan sponsorgeld mochten aannemen.)
Maar haar faam kent ook een keerzijde. Tegen wil en dank werd Reese een uiterst polariserend personage. Uit de peiling van YouGov bleek dat haar populariteit ver achterblijft bij haar naamsbekendheid. De kritiek van haar tegenstanders, die vooral op sociale media van zich laten horen, beperkt zich niet tot haar spel.
Het begon allemaal met een handgebaar. In 2023 speelde het LSU van Reese in de finale van de landelijke competitie tegen de University of Iowa, toen het team van de razend populaire Caitlin Clark.
Na de winst van LSU wapperde uitblinker Reese opzichtig in de richting van Clark met een hand voor haar eigen gezicht langs, een uitdagend gebaar, afkomstig uit het showworstelen, dat Clark zelf vaak naar haar tegenstanders maakte. Dat Reese het nu deed, net na het winnen van het kampioenschap, schoot veel aanhangers van Clark in het verkeerde keelgat.
Sindsdien is Reese het mikpunt van veel nieuwe, vaak conservatieve of radicaal-rechtse fans die de witte Clark onbewust meenam naar het vrouwenbasketbal. De competitie werd door haar groei onderdeel van de Amerikaanse mainstream en is nu veel minder het progressieve bolwerk van weleer. De fans die Clark als een held zagen, vonden in Reese een geschikte schurk. In werkelijkheid kunnen de twee het prima met elkaar vinden.
De zwarte Reese moet het vaak ontgelden bij een deel van het publiek dat de WNBA gebruikt als munitie voor de Amerikaanse cultuuroorlog. Dit seizoen werd de competitie een forum voor het vaak giftige debat over transrechten, en in de afgelopen jaren kregen zwarte tegenstanders van Clark, zeker Reese, te maken met racistische uitlatingen. Zo gaat de groeispurt van de WNBA gepaard met nare pijnscheuten.
Wat Reese vaak wordt aangerekend: ze beleeft het spel op een nogal uitbundige wijze. Na goede acties schreeuwt ze het uit, soms wrijft ze scores er nog even fijntjes in bij haar tegenstanders. Zeker een paar keer per wedstrijd ligt ze met scheidsrechters overhoop. Hoe hoger de emoties oplopen, hoe beter ze lijkt te spelen.
Haar houding op het veld valt niet bij iedereen in de smaak, al is die zeker niet uniek in de Amerikaanse sport, waar bekvechten en borstklopperij erbij horen. Maar de kritiek die Reese ervoor ontvangt, krijgt al snel een racistische ondertoon. Haar wordt een gebrek aan klasse verweten of ze krijgt een ander raciaal beladen stempel opgeplakt: thug of ghetto. Op sociale media wordt ze voor erger uitgemaakt.
Toch weigert Reese zich te conformeren aan de wensen van het publiek dat haar gedrag op de korrel neemt. Op haar onderarm liet ze het woord ‘unapologetic’ tatoeëren. Geen verontschuldigingen, ze is wie ze is. ‘Je ziet niet zoveel zelfbewuste vrouwen, zeker geen zwarte vrouwen, omdat mensen ons willen overschaduwen’, zei ze tegen tijdschrift Women’s Health. ‘Ik probeer dat te veranderen.’
Na twee mindere seizoenen bij laagvlieger Chicago Sky verkaste Reese afgelopen voorjaar naar Atlanta Dream, waar ze haar beste basketbal laat zien. Door haar komst namen de bezoekersaantallen flink toe en moest de club soms uitwijken naar grotere stadions.
Reese is razend populair in Atlanta, de metropool in de staat Georgia die wordt gezien als de officieuze zwarte hoofdstad van Amerika – bijna de helft van de bevolking is zwart. Haar club werd vernoemd naar de bekende speech van Martin Luther King, geboren in Atlanta.
In 2020 gingen de basketballers van Dream voorop in de Black Lives Matter-protesten en forceerden ze het vertrek van clubeigenaar en senator Kelly Loeffler, die de beweging als ‘gewelddadig’ had afgeschilderd. Huidig mede-eigenaar Renee Montgomery nam destijds als speler een seizoen vrij om zich op haar rol als activist te kunnen richten.
Bij Atlanta Dream voelt Reese zich als een vis in het water. ‘Ik ben dankbaar dat ik hier als zwarte vrouw de ruimte krijg om mijn stem te laten horen’, zei ze tegen The New York Times. De in 2008 opgerichte club heeft nog nooit een kampioenschap gewonnen. Lukt dat nu wel, dan zal dat voor een groot deel dankzij Reese zijn.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant