Tot de Amerikaanse tussentijdse verkiezingen op 3 november praat NU.nl je wekelijks bij over de laatste ontwikkelingen. Met vandaag: de verschillen tussen een campagne voor het Huis en een campagne voor de Senaat.
In deze update krijg je een overzicht van het grote nieuws. Ook behandelen we minder in het oog springende ontwikkelingen en zijpaden. We delen interessante bronnen en beknopte analyses om je meer context te bieden.
Eerder deze maand woonde ik in Maine verkiezingsbijeenkomsten bij van een kandidaat voor de Senaat en een voor het Huis. De verschillen in schaal, middelen en professionaliteit tussen de twee campagnes waren opvallend.
In een zaaltje van de kleine openbare bibliotheek in het plaatsje Ellsworth (ongeveer 8.200 inwoners) hield Matt Dunlap begin oktober een town hall waar een stuk of veertig aanwezigen hem vragen konden stellen. De Democratische kandidaat voor het tweede kiesdistrict van Maine was eerder veertien jaar lang secretary of state (onder meer de hoogste verkiezingsfunctionaris). Desondanks zouden de meeste Mainers hem niet herkennen als ze hem op straat zien lopen.
De bijeenkomst was kleinschalig en ongepolijst, met een stuk of veertig aanwezigen die vrijwel allemaal boven de vijftig waren. Een van de twee aanwezige jongere mensen in het publiek was een plaatselijke journalist, de ander was een familielid van de kandidaat. Verder hadden alleen de drie campagnemedewerkers geen grijs in hun haar. Zij waren juist opvallend jeugdig. Voor een pas afgestudeerde of nog studerende twintiger die iets in de politiek wil gaan doen, is een functie in het team van een kandidaat voor het Huis een uitgelezen kans om ervaring en connecties op te doen.
Dunlap was op zijn gemak in de relatief intieme setting. Hij is een vat vol anekdotes: gooi er een muntje in en je hoort over de stomdronken bestuurder die zijn auto in de pui van Dunlaps woning parkeerde of over de Romeinse generaal Agricola, die het grootste deel van Groot-Brittannië veroverde. Dat laatste kwam voor mij als een grotere verrassing dan het verhaal over de autocrash.
De afstand tussen de politicus en de kiezer was minimaal in Ellsworth. Dunlap begroette iedereen die binnenliep met een handdruk en hun vragen werden niet op voorhand gescreend. Microfoons waren niet nodig. Soms was zo'n bijdrage meer een spreekbeurt dan een vraag. Dunlap en de rest van het publiek luisterden bijvoorbeeld geduldig terwijl een dame een gepassioneerde maar weinig samenhangende verhandeling over steun aan Israël hield. Toen ze later opnieuw opstond, werd ze zacht teruggefloten.
De kandidaat was verbaasd dat een buitenlandse journalist de moeite had genomen om de bijeenkomst bij te wonen. Hij maakte na afloop graag tijd voor een gesprekje, terwijl de kiezers op weg naar buiten een Dunlap-button of bumpersticker meepakten.
Een bezoek van senaatskandidaat Troy Jackson aan Bath, een plaats die qua omvang vergelijkbaar is met Ellsworth, zag er anders uit. Een grote zaal in het Maine Maritime Museum bevatte zo'n driehonderd mensen. Bij binnenkomst werd gecheckt of ze op de lijst stonden. Een stuk of twintig medewerkers en vrijwilligers van Jacksons campagneteam zoemden rond. Achterin de zaal stonden een tiental journalisten, inclusief cameramensen en fotografen, en een paar beveiligers.
Het publiek kreeg eerst een klassiek Democratisch muzikaal optreden voorgeschoteld: een man met een gitaar speelde en zong vakbondsliederen, inclusief meezingers. Daarna was het tijd voor de grote entree van de kandidaat, geïntroduceerd door een spreekster die hem op het podium ondervroeg over zijn inzet voor vrouwenrechten. Vragen uit het publiek waren op voorhand opgeschreven en geselecteerd.
Na afloop bleef Jackson niet hangen om met kiezers te babbelen. Zij konden zich op weg naar de uitgang wel tegoed doen aan een flinke selectie 'Jackson-merch': van truien tot campagneborden voor in de tuin.
Jacksons team was niet verbaasd over de aanwezigheid van buitenlandse journalisten. Die werd vooral getolereerd. De kandidaat een paar vragen stellen? Volkomen uitgesloten. Niet vreemd, want de kandidaat heeft natuurlijk geen klap aan persaandacht uit bijvoorbeeld Nederland. Dan kan hij nog beter praten met de vertegenwoordiger van het plaatselijke sufferdje.
Het lijdt weinig twijfel dat de Senaat het meeste prestige bezit van de twee kamers in het Congres. Er zijn maar 100 senatoren tegenover 435 afgevaardigden. Het is dus een exclusievere club. Als senator vertegenwoordig je, samen met één collega, een hele staat. Dat brengt meer bekendheid en toegang tot financiële donoren. Een termijn in de Senaat duurt zes jaar, tegenover vier in het Huis, wat betekent dat senatoren een kleiner deel van hun tijd kwijt zijn aan campagne voeren voor hun herverkiezing.
Dan zijn er uiteraard nog de unieke bevoegdheden van de Senaat, zoals het goedkeuren van de benoemingen van bijvoorbeeld ministers en rechters. Een individuele senator heeft ook meer middelen om wetgeving te vertragen of blokkeren dan een afgevaardigde, bijvoorbeeld met een filibuster (kort gezegd: blijven praten op de vloer van de Senaat totdat er geen tijd meer is).
Leden van het Huis doen vaak een poging om senator te worden als ze een paar termijnen in het Huis hebben gediend. De tegenovergestelde route wordt zelden bewandeld. Een (oud-)senator heeft vaker interesse in een gouverneur- of ministerschap - of zelfs een intrek in het Oval Office. De laatste afgevaardigde in het Huis die eerder in de Senaat zat was Claude Pepper uit Florida, die in het harnas stierf in 1989.
Sinds de 19de eeuw werden zeventien senatoren later president. De laatste twee waren Barack Obama (2009-2017) en Joe Biden (2021-2025). Drie van de zeventien (Warren Harding, John F. Kennedy en Obama) gingen rechtstreeks vanuit de Senaat naar het Witte Huis, de anderen werden eerst vicepresident of waren al een tijd uit het parlement vertrokken.
Dit is de laatste Verkiezingsupdate VS die verschijnt voor de verkiezingsdag. Op die dag en in de nacht daarna kun je alle ontwikkelingen volgen in het liveblog van NU.nl. Ook zorgen we voor duiding, zodat je woensdagochtend na het opstaan snel bent bijgepraat over de uitslagen zoals ze dan bekend zijn.
Source: Nu.nl algemeen