In Vlaardingen groeide Halloween de afgelopen jaren uit tot een grootschalig griezelfeest. In een recreatiegebied joegen dit weekend meer dan tweehonderd vrijwilligers de bezoekers de stuipen op het lijf. ‘Ik heb al een springende schrikker gehad, en iemand die achterover viel.’
is regioverslaggever van de Volkskrant in Amsterdam en omstreken.
‘Huilend naar huis, huilend naar huis’, scanderen zaterdagavond een paar zombies, bloederige clowns en door vissen aangevreten havenarbeiders in een van de scoutinggebouwen in Vlaardingen. Zo meteen gaat een geweldige avond beginnen, zegt Bren Reimerink (45).
Zojuist heeft de grimeur de loshangende huid op haar wangen nog wat extra bloederig gemaakt. Maar nu is ze er klaar voor.
Samen met Brent – ‘mijn maatje met een schroef uit zijn schedel’ – zal ze straks op een verlaten haventerrein in een duistere container plaatsnemen en een dode, boze havenarbeider spelen. ‘Vrijdagavond had ik een bezoeker die heel hoog sprong van de schrik’, zegt ze terwijl ze trots haar zwarte tanden toont.
Want mensen de stuipen op het lijf jagen? Zo erg dat ze misschien wel gaan huilen? Dat vinden ‘Brent en Bren’ geweldig. De vrienden kennen elkaar al jaren. Brents eerste reactie toen ze kennismaakten, was: ‘Pleur op, zeg’. En ook Bren was verbaasd om een man te ontmoeten met een bijna gelijk klinkende voornaam. ‘Maar het was gelijk ouwe jongens Brentenbrood.’
Sindsdien doen ‘Brent en Bren’ veel samen. ‘Een paar jaar geleden hebben we eens meegedaan met een spooktocht op de camping, een hoogtepunt van het jaar. Twee maanden geleden zag ik een Facebook-oproep voor dit Halloweenweekend voorbijkomen, dus ik vroeg Brent meteen: ‘Zullen we weer?’
Ze zijn niet de enige vrijwilligers die hiervan genieten. Terwijl buiten op het feestterrein al honderden bezoekers geduldig wachten tot de dranghekken worden geopend, maken in een van de scoutinggebouwen de laatste ‘griezels’ zich klaar.
Vier jaar geleden begon dit Halloweenfeest in het Vlaardingse natuurgebied Broekpolder als een gezellige spooktocht voor kinderen. ‘We hadden toen op driehonderd mensen gehoopt’, zegt organisator Troj de Leede. ‘Maar er kwamen er vijfhonderd, de jaren erna groeide het nog sneller.’ Zo snel zelfs dat dit, door de lokale scouting gerunde feest, inmiddels is uitgegroeid tot een van de grootste Halloweenvieringen van Nederland. ‘We hebben zo’n 260 vrijwilligers en voor vrijdag- en zaterdagavond zijn vierduizend kaartjes verkocht.’
Zo staan er even later lange rijen voor de ‘scare zones’ en spookhuizen. ‘Kom binnen, kom binnen’, zegt de beveiliger van het verlaten psychiatrische ziekenhuis met hoge stem. Er klinkt duistere muziek, op zijn hoofd heeft hij een bloederig gat en ook om zijn mond zit bloed. Wat er precies gebeurd is, kan de beveiligingsbeambte niet meer vertellen. ‘Misschien dat ik een van de patiënten heb gebeten’, zegt hij terwijl hij bezoekers met een indringende blik aankijkt. ‘Mijn geheugen is niet zo goed.’
In het dagelijks leven is Michael Kuiters (38) basisschoolleraar en vindt hij het allesbehalve leuk om mensen bang te maken. Maar dit weekend zit hij in zijn griezelrol en is zijn doel om mensen te laten terugdeinzen of opspringen van de schrik. ‘De bewoners zijn een beetje gek, maar wel gezellig. Kom maar, kom maar’, zegt hij tegen de bezoekers. Op de schermen aan de muur zijn patiënten te zien: sommige kijken radeloos in de lens, anderen verdwijnen opeens.
Verderop in de spookkliniek klinkt geschreeuw en uit het niets verschijnt nog een beveiliger met dode ogen. ‘Ik wil eruit’, reageert een tiener met benepen stem, en ook verderop in de spookkliniek hoor je bezoekers gillen. Een enkeling vindt het zelfs zo eng, dat hij rennend het pand verlaat.
Maar dat, zegt Damiaan Denys, ‘is juist het plezier van horror.’ Denys is psychiater en filosoof en verbonden aan Amsterdam UMC. ‘Angst is een van onze belangrijkste emoties. Het is dan ook niet zo gek dat datgene wat ons angst inboezemt, ons ook fascineert en dat het leren omgaan met angst in een gecontroleerde omgeving een belangrijk onderdeel van onze cultuur is.’
Dat zie je niet alleen terug tijdens Halloween, maar ook in films en games, zegt Denys. ‘Je schrikt, in je brein schieten cortisol en adrenaline omhoog. Het is dezelfde reactie die je hebt na een bungeejump, of die je zou hebben als je bijna wordt aangereden.’ Het verschil is alleen dat de ene ervaring niet leuk is, en de andere wel. ‘Bij horror of Halloween weet je meteen na de schrik dat het niet echt is, dat maakt het plezierig en een bijna-aanrijding door een auto niet.’
Even verderop op het inmiddels duistere, mistige recreatieterrein klinkt een kettingzaag en geschreeuw. Tussen de bomen staan dode clowns verstopt. ‘Is dat een pop of is hij echt?’, vraagt een meisje als ze er eentje aan een hek ziet hangen.
Er klinkt gegil en een paar meter later stapt Lisa van Noorloos (21) uit de rook. Vandaag is ze een ‘niet zo’n vrolijke clown’, vertelt ze terwijl de rookmachine bijna iedereen het zicht ontneemt. In haar hand heeft ze een bijl, haar lippen zijn uitgescheurd en ook haar ogen zitten onder het bloed.
Als tiener was ze al gek op horror, en met Halloween gaat ze er ‘100 procent voor’. Zo ook dit weekend. ‘Iedereen schrikt anders, dat vind ik leuk om te zien.’ Ze somt op. ‘Je hebt de springende schrikker, de terugdeinzende schrikker, de schrikker die met een ongemakkelijke blik terugkijkt, de huilende schrikker en de rennende schrikker. Mijn vriend is een vloekende schrikker. Ik ben een lachende schrikker.’
Zelf kan ze enorm genieten van ‘schrikken’. ‘Ik hoop dat ik zo’n ervaring vanavond aan de bezoekers kan geven.’ Tot nu toe is ze niet ontevreden over de schrikreacties, zegt Van Noorloos terwijl ze weer in de rook verdwijnt. ‘Ik heb al een springende schrikker gehad, en iemand die achterover viel.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant