is econoom.
Na De Ambassadeur, gespeeld door Toneelgroep Altstadt, bleef ik verbijsterd achter. Beelden van de bombardementen van Rotterdam waren geruisloos overgegaan in droneshots van Gaza, waar je mensen ziet rondscharrelen tussen de verwoeste gebouwen. Ik realiseerde me dat ik niet had zitten kijken naar een horrorscenario waarvan je hoopt dat het zich niet zal verwezenlijken, maar naar de werkelijkheid.
Het toneelstuk van de Poolse schrijver Sławomir Mrożek uit 1982, dat door regisseur Johan Simons flink is geactualiseerd, draait om een ontmoeting tussen een Europese ambassadeur en een Amerikaanse bigtechmiljardair, die in alles lijkt op Elon Musk. Terwijl de techmiljardair alles op de aardbol wil wegvagen om die opnieuw vorm te geven, verschanst de angstige ambassadeur zich achter instituties en bureaucratische regels.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Hoe heeft het zover kunnen komen? Van de tien rijkste mensen ter wereld zijn er maar liefst negen bigtechondernemers. De lijst wordt aangevoerd door Elon Musk, de oprichter van SpaceX en Tesla, die met een vermogen van 924 miljard dollar bijna drie keer zoveel waard is als de nummer twee op de lijst, Jeff Bezos van Amazon. Musk ziet de mens als een tussenstap op weg naar digitale superintelligentie.
Volgens The New York Times-columnist Thomas Friedman komt de AI-revolutie neer op een tweede oerknal, waarbij eerdere grote gebeurtenissen als de wereldoorlogen, de val van de Berlijnse Muur en de opkomst van China in het niet vallen. Als we in de toekomst kwantumcomputers, kernfusie en kunstmatige intelligentie kunnen combineren, zullen we in staat zijn alles te creëren, vanaf moleculair niveau.
Nou staat Friedman erom bekend dat hij de hyperbolen niet schuwt. Zo verkondigde hij eerder dat de wereld plat is terwijl die vooral hobbeliger is geworden. Maar Friedman heeft gelijk als hij zegt dat we geen plan hebben om de krachten die big tech ontketent in goede banen te leiden. President Obama legde in 2016 een raamwerk voor beleid inzake AI, maar dat verdween in de prullenbak nadat Trump voor de eerste keer tot president was gekozen.
We kunnen de bijna goddelijke krachten die AI kan losmaken niet toevertrouwen aan een handvol techmultimiljardairs. Peter Thiel, medeoprichter van Palantir, vindt dat democratie en vrijheid niet met elkaar verenigbaar zijn. Hij aarzelde toen hem werd gevraagd of het menselijk ras moest blijven voortbestaan. Musk heeft gesuggereerd dat mensen kunnen eindigen als labradors, gedomesticeerd door superintelligente AI.
Zijn de technologiebedrijven inmiddels te groot en de techbro’s te rijk om te reguleren? Toen president Joe Biden de grote technologiebedrijven wilde reguleren (en een vermogensaanwasbelasting wilde invoeren), draaide de wind in de vallei. De bigtechmagnaten, die tot dan toe Biden hadden gesteund, schaarden zich achter Trump. Zelfs de laatste overblijver, Google-oprichter Sergey Brin, is inmiddels Trump-aanhanger geworden omdat Californië een miljardairsbelasting wil invoeren.
Volgens de Braziliaanse president Lula heeft Meta, eigenaar van Facebook, Instagram en WhatsApp, de uitslag van de Braziliaanse verkiezingen proberen te beïnvloeden door zijn Instagramaccount te hinderen en dat van zijn tegenstander Flávio Bolsonaro te promoten. Een rechter heeft een nader onderzoek gelast. De regering-Lula legde de afgelopen jaren socialemediaplatforms aan banden.
Dat big tech er zoveel aan is gelegen dat een specifieke kandidaat of partij wint, suggereert dat het nog niet te laat is om de grote technologiebedrijven te reguleren. Sterker nog, het feit dat Elon Musk de Republikeinse kandidaten tijdens de tussentijdse verkiezingen met maar liefst een half miljard dollar sponsort, duidt erop dat hij doodsbang is dat de Democraten dinsdag een meerderheid behalen in het Congres.
Het verzet tegen AI en de datacentra zwelt aan in de Verenigde Staten en kan een van de belangrijkste thema’s worden tijdens de presidentsverkiezingen in 2028. Kiezersonderzoek laat zien dat kiezers de Democraten meer vertrouwen als het gaat om de aanpak van AI dan de Republikeinen. Omdat ze niet langer schatplichtig zijn aan Silicon Valley, kunnen de Democraten dan doen wat tien jaar geleden al had moeten gebeuren – big tech reguleren.
De verkiezingsuitslagen in Brazilië en Servië laten zien dat kiezers geen kwispelende labradors zijn maar van zich af kunnen bijten als het nodig is.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant