Julien Althuisius is schrijver en voor de Volkskrant columnist over het dagelijks leven.
Het ergste is dat ik niet meer precies weet wat er op het T-shirt van het meisje stond. Dat helpt mijn geloofwaardigheid niet. Ik heb het ergens opgeschreven, maar waar? Er stond een boerderijachtig tafereel op dat T-shirt, met daarboven een tekst in het Frans die niets met een boerderij te maken had.
Net onder de boerderij (of misschien was het een huis in een bos met een schoorsteen waar rook uit kringelde) stond een tekst in het Duits (in het Duits!). Het was zoiets als ‘de engel des doods heeft het ook best zwaar’, maar het enige dat ik nog zeker weet, is dat het woord ‘engel’ erin stond.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Als ik precies kon reconstrueren wat er op dat T-shirt stond, zou mijn bewering dat ik absoluut niet naar haar borsten staarde een stuk aannemelijker zijn. Ik keek dus echt niet naar haar borsten. Dat is ook wat ik tegen het meisje – de barista bij een koffiezaak waar ik graag kom – zei toen ze me aankeek omdat ik aan de beurt was en zag dat mijn ogen niet op haar ogen, maar op haar borsten waren gericht. ‘Ik keek naar je T-shirt’, stamelde ik, betrapt. Betrapt, maar ergens ook verontwaardigd. Omdat ik dus naar haar T-shirt keek (echt) en wist dat ik niet zou worden geloofd.
Ze glimlachte minzaam. En ik weet dat ik het nu alleen maar erger maak, maar haar borsten waren niet bijzonder opvallend, qua omvang of verdere zichtbaarheid. Uitstekende borsten, daar niet van (waar ik dus niet op lette). Heel even schoot door mijn hoofd dat ik dat tegen haar moest zeggen: ‘Ik keek niet naar je borsten, want ze zijn …’ en toen deed ik dat gelukkig niet.
Wat ik wel deed, was doorgaan met mijn act dat ik op kunsthistorisch niveau geïnteresseerd was in wat er nu precies op haar T-shirt stond. ‘De engel des doods heeft het ook best zwaar’, vertaalde ik de Duitse tekst naar het Engels (ze sprak alleen Engels). ‘Ja’, zei ze, ‘ik weet ook niet precies wat het betekent. Ik vond het gewoon wel een leuk T-shirt.’
‘Ja’, stamelde ik, ‘ja, dat is het ook.’ (Knikken, nog meer knikken.) Het meisje (een jonge vrouw, eind twintig) had een Slavisch voorkomen en straalde een zekere koele onbeweeglijkheid uit.
Ze glimlachte en zweeg. Haar arctisch blauwe ogen gingen dwars door me heen, zochten in de verboden kamers van mijn ziel of ik wel de waarheid sprak. Na een lange, ongemakkelijke stilte kwam het besef dat ze niet in mijn ziel keek, maar wachtte op mijn bestelling. Een grote cappuccino. Alsjeblieft.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant