Sijmen Egberts pakte zaterdag tijdens het World Cup-kwalificatietoernooi verrassend de vierde plek op de 1.500 meter, minder dan een halve seconde achter winnaar Kjeld Nuis. Drie jaar geleden leerde hij noodgedwongen om te schaatsen met diabetes.
is sportverslaggever voor de Volkskrant en schrijft vooral over schaatsen, zwemmen en tennis.
Zo’n drie jaar geleden zat Sijmen Egberts bij een gate op Schiphol, terwijl zijn onbehagen steeds groter werd. Zijn zicht was wazig. Het ging al langer niet goed. Hij was veel afgevallen. En terwijl de jonge schaatser zich tegelijkertijd opmaakte voor een trainingskamp in Toscane, scrolde hij op zijn telefoon, op zoek naar duidelijkheid over zijn symptomen.
Voor Egberts, zaterdag een van de grote verrassingen op de 1.500 meter bij het World Cup-kwalificatietoernooi (WCKT) in Thialf, is er een topsportleven vóór september 2023 en een erna. Er is een periode waarin naalden nooit deel uitmaakten van zijn dagelijks leven en een periode daarna. Toen hij daar op Schiphol in 2023 een aantal van zijn klachten googelde, vond hij een artikel met symptomen van diabetes type 1. ‘Bij vier van de vijf dacht ik: shit, dat komt me eigenlijk wel bekend voor.’
Vervolgens is hij ‘met mijn domme hoofd’ in het vliegtuig gestapt, op weg naar Cecina, waar Team Essent van trainer Jac Orie regelmatig verbleef in de laatste periode voor het winterseizoen. ‘Achteraf bleek het namelijk heel gevaarlijk: vliegen met zo’n hoge bloedsuiker. Door de kans op trombose. Maar ik wist het niet.’
Hij vertelt zijn verhaal zaterdagmiddag in Heerenveen aan een stuk of zes toehoorders. Het is zo’n twintig minuten na de 1.500 meter, die werd gewonnen door routinier Kjeld Nuis (1.45,35) – tot zijn eigen verbazing; het ging gepaard met een grote mispeer en in de voorgaande weken was Nuis flink ziek geweest. Egberts, inmiddels 23 jaar, werd verrassend met een persoonlijk record vierde in 1.45,78. Dat is goed voor zijn debuut in de wereldbekerwedstrijden, die over twee weken in Beijing beginnen.
Rustig vertelt Egberts zaterdag hoe hij drie jaar geleden bij de gate in paniek was geraakt. Hij maakte net een halfjaar deel uit van de ploeg van Orie. ‘Mijn teamgenoten waren wel bij me, maar ik heb niet gelijk alarm geslagen, want ik dacht ook: ja, misschien is het wel paniek om niks.’ Maar dat was het niet.
Snel na aankomst in Pisa werd hij opgenomen in het ziekenhuis, waar hij moest blijven en dagenlang werd gemonitord. Zijn trainer Sicco Janmaat sliep de eerste nachten naast zijn bed. ‘En toen na zes nachten was het van: nou, je mag naar huis, hier’, zegt hij, terwijl hij de overdracht van een denkbeeldig pakket met benodigdheden voor diabetespatiënten uitbeeldt. ‘Dat was ook wel wat gek.’
Hij gaat tegenwoordig standaard op pad met een etui met injectiepen. Op zijn arm zit een sticker die zijn bloedsuiker meet en in verbinding staat met zijn telefoon en horloge. Zo kan hij altijd zien hoe hij ervoor staat. ‘Met sporten is het nog wel eens moeilijk, want stress heeft bijvoorbeeld ook invloed op je bloedsuiker. Als je ziek bent, gaan je waardes ook helemaal over de kop. Maar zoals het nu gaat, mag ik echt niet klagen. Ik ben superfit, het gaat hartstikke goed en over het algemeen heb ik het onder controle’, zegt hij.
Maar hij moet er wel de hele dag rekening mee houden. Wanneer hij wat eet, wat hij daarna gaat doen, hoe laat hij moet schaatsen. Alles moet gepland worden. ‘Spontane dingen zijn moeilijk.’ Of op hoogtestage, wat topsporters vaak doen om conditioneel beter te worden. ‘Dan was ik helemaal van slag. Maar je hebt er vooraf geen zicht op, dat dat invloed kan hebben op je bloedsuiker.’ Er is bovendien geen standaardprotocol, elk lichaam werkt anders, elke situatie kan een lijf anders doen reageren.
Diabetes is een chronische auto-immuunziekte, waarbij het lijf (bijna) geen insuline aanmaakt. Daarom moet Egberts insuline toedienen via een speciale insulinepen. Als het bij hem misgaat en zijn waardes onverwacht laag zijn krijgt hij het gevoel van ‘een hongerklop keer tien’. ‘Je wordt duizelig, trillerig, zweterig, niet lekker om mee te sporten.’
Hij is niet de enige topsporter met diabetes. Tennisser Alexander Zverev, de huidige nummer 1 van de wereldranglijst en tweevoudig grandslamwinnaar, maakte niet zo lang geleden bekend dat hij diabetes heeft; hij heeft dezelfde vorm als Egberts.
Erben Wennemars, de vader van Egberts’ ploeggenoot Joep, bracht Egberts al in het ziekenhuis in het Italiaanse Pisa in contact met Bas van de Goor. De olympisch volleybalkampioen richtte in 2006 de Bas van de Goor Foundation op, nadat hij zelf diabetes had gekregen. ‘Bas zei aan de telefoon: ik speelde na drie weken weer mijn eerste wedstrijd.’
‘Daar ben ik veel door geholpen. Sinds ik de diagnose heb, ben ik veel met andere mensen die gesport hebben en diabetes hadden in contact gebracht. Het is heel fijn en boeiend om die ervaring te horen, daar leer je ook veel van.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant