De lezersbrieven! Over de ‘gewone mens’, arm en rijk, het omarmen van de winter.
In 1965 hoorde ik Eve of Destruction van Barry McGuire. Ik was een jochie. De oorlog in Vietnam, de atoombom, de Koude Oorlog. De wereld stond op de rand van de totale vernietiging en daar wachtte ik geduldig op.
Maar die kwam niet. Dus ging ik maar studeren, vond werk, kreeg kinderen. Inmiddels ben ik 68 en vraag ik me af wanneer die vernietiging nou eindelijk plaatsvindt.
Het antwoord wordt ons dagelijks toegeschreeuwd. Morgen! De wereldorde stort in. De democratie staat op omvallen. Dat vertellen de doemapologeten ons iedere dag aan talkshowtafels en aan de bar. Waag het niet om aan die voorspellingen te twijfelen. Wie niet enthousiast meezwelgt in het onheil, deugt niet.
Mijn ongeloof levert me dan ook veel meewarige blikken op. ‘Ach lieverd, jij begrijpt het niet. Deze keer is het echt anders.’ Tuurlijk. Dat is het sinds 1965 al.
Piet Post, Arnhem
Zijn we net af van de term ‘hardwerkende Nederlander’ uit de vorige verkiezingscampagne, worden we nu steeds om de oren geslagen met de ‘gewone mens’. Je vraagt je af wie dat zijn, die gewone mensen. Zijn dat die hardwerkende mensen? Of die ‘doe normaal’-mensen? Of mensen zoals Henk en Ingrid?
Gewone mensen moeten over hun loon veel belasting betalen. Gewone mensen zijn mensen die als ze te hard door rood rijden een bekeuring krijgen die exponentieel groter wordt als ze de envelop niet openmaken. Dus kinderen, studenten, uitkeringstrekkers, gepensioneerden, vluchtelingen, koningen en prinsessen en rijke mensen zijn geen gewone mensen.
Je zult maar gewone mens genoemd worden. Wij zijn het in ieder geval niet, want wie wil er nou bij die loosers horen?
Leo Keijzer, Utrecht
Je kunt altijd blijven dromen. Dat het in de mens zit dat belasting betalen leuk is. Dat gaten in de belastingwetten zoeken een plicht is. Dat belastingontwijkende mensen echt wel goed willen doen. Schenken aan goede doelen. Uitdelen waar de staat tekort schiet. Dat de prinses een stichting opzet die regelt dat de rijkste 10 procent van Nederland elk jaar 10 miljard euro van de belastingen die ze te weinig betalen aan de armste 10 procent schenken. Die rijke mist die 1.000 euro per maand niet, die ander kan gelukkig worden.
Fret Koek, Roelofarendsveen
Na het lezen van het artikel van Anna van den Breemer over de winterdip (V, 26/10) ging ik eventjes nadenken. Zodra de klok wordt verzet en de dagen worden korter, lijken we massaal te vervallen in een collectief zelfmedelijden. In het donker naar school of werk en in het donker weer naar huis: het is inderdaad geen feestje. Maar wij als Nederlanders zouden toch juist als geen ander moeten weten dat we zelf de slingers op moeten hangen?
Nu wil ik niet zeggen dat seizoensgebonden depressies niet bestaan of dat professionele hulp overbodig is. Maar ik wil juist benadrukken dat er in elk donker toch een lichtpuntje zit!
Het donkere seizoen biedt ons zoveel gezelligheid: wie zijn wij als Nederlanders zonder gezelligheid? De warmte van brandende kaarsen, het kerstdiner met de familie met oma’s beroemde stamppot, film kijken op de bank met knusse dekentjes en kussentjes terwijl je blij bent dat je nu even niet door de regen hoeft te fietsen.
Zodra je de knusheid en magie van de winter echt omarmt, verandert je hele beleving van het seizoen. De donkere maanden geven ons juist de perfecte kans om te vertragen, op te laden en samen te genieten van de kleine dingen waar we in de drukke zomer vaak geen tijd voor hebben.
Laten we de winter dus niet zien als iets om uit te zitten, maar als een heerlijk seizoen vol sfeer en geborgenheid. Steek de kaarsen aan, trek die fijne warme trui uit de kast en vier het donker. Wie leert genieten van de winter, heeft tenslotte het hele jaar door wat om naar uit te kijken!
Davina de Mik, Moordrecht
Wat Israël betreft: wordt het niet eens tijd om de term ‘kolonisten’ te laten vallen? Ik doe een paar suggesties: bezetters, indringers, invasionisten, veroveraars, amokmakers. Ieder dekt de lading beter, lijkt mij.
Paul Rietkerk, Oegstgeest
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant