Hoe hard de strijd ook wordt gevoerd, verkiezingen in de Verenigde Staten voelen meer dan elders als het feest van de democratie. Dat merken vooral de Amerikanen die deze midterms voor het eerst mogen of gaan stemmen. Applaus!
is correspondent Verenigde Staten van de Volkskrant. Ze woont in New York.
Het verkiezingsseizoen in de Verenigde Staten heeft iets magisch. Terwijl de eerste bladeren oranje kleuren, duiken op de herfstjassen ‘I voted early’-stickers op. Veel stembureaus zijn al langer dan een week open, waardoor meer dan 50 miljoen Amerikanen een stem hebben kunnen uitbrengen. Sociale media raken overspoeld met kiekjes voor het stembureau.
Op sommige plekken worden zelfs de niet-stemmers in het zonnetje gezet: ‘Future Voter’-stickers voor kinderen onder de 18, zodat ze iets hebben om naar uit te kijken.
Natuurlijk wordt er deze midterms volop met modder gegooid. Kandidaten staan elkaar verbaal naar het leven. Maar ergens voelt verkiezingsdag in Amerika, meer dan op veel andere plekken, als een feest: de grote viering van de democratie waarmee Amerikanen zo graag te koop lopen.
Vanuit New York sturen correspondenten Maral Noshad Sharifi en Thomas Rueb elke woensdag een overzicht van het belangrijkste nieuws uit de Verenigde Staten. Meld u hier aan.
Dat geldt nog het meest voor de ‘first time voters’: de ongeveer 8,5 miljoen Amerikanen die nu voor het eerst mogen stemmen. Zij die 18 zijn geworden na de presidentsverkiezingen van 2024 of onlangs staatsburger zijn geworden – en dan zijn er de kiezers die simpelweg voor het eerst geëngageerd genoeg zijn om de tocht naar het stembureau te maken.
Onderzoek toont aan dat mensen die stemmen al vroeg in hun systeem krijgen, dat ook op latere leeftijd blijven doen. Het wordt een gewoonte. Bovendien is er genoeg om ongerust over te zijn. Jonge kiezers zeggen bezorgd te zijn over de hoge levenskosten en de corruptie in de politiek, of ze leven in de angst om op een dag vervangen te worden door AI.
Op veel plekken in het land wordt alles uit de kast gehaald om ze aan te moedigen hun stem uit te brengen.
In de stad Chicago werden middelbare scholieren vorige week met een pompende fanfareband naar het stembureau gelokt. In de staat Ohio kunnen nieuwe kiezers dit jaar een officieel certificaat aanvragen: een plakkaat ter bewijs van hun eerste stem, voor aan de muur. Door heel het land organiseren onderwijsinstellingen verkiezingsfeesten en ‘watch party’s’.
En wie op het stembureau kenbaar maakt dat die voor het eerst gaat stemmen, kan vaak rekenen op een groot applaus, blijkt uit hun ervaringen. Dit zijn de verhalen van vier debuutstemmers.
‘Mijn familie leeft al driehonderd jaar op het platteland van Georgia. Het is echt een klein dorp, waar ik woon. Ik zie iedere dag dezelfde gezichten. Ik heb van jongs af aan veel interesse gehad in de politiek. Dan zat ik met mijn opa Fox News te kijken. Ik kijk al zo lang uit naar de dag dat ik voor het eerst mag stemmen.
‘Ik heb in Georgia al vervroegd een stem uitgebracht op Mike Collins, de Republikeinse senaatskandidaat, ook al verwacht ik niet dat hij wint. De waarden die belangrijk zijn voor mij, zijn belangrijk voor mijn gemeenschap: het gezin, geloof, veiligheid, gesloten grenzen. Want als er iets misgaat in ons dorp, heeft dat effect op iedereen.
‘Perfecte politici bestaan niet, maar er zijn wel dingen die ik jammer vind aan president Trump. Hij lijkt soms afgeleid: door zijn nieuwe balzaal in het Witte Huis, of een nieuw helikopterplatform. Ik zou in Washington meer America First-beleid willen terugzien dat het volk bereikt. Toch vind ik Trump nog altijd veel beter dan welke Democraat dan ook. Ik kan echt niet achter abortussen staan.
‘Mijn droom is om op een dag zelf de lokale politiek in te gaan. Ik wil iets betekenen voor de mensen om mij heen. Hopelijk komt mijn studie criminologie daarbij van pas. Ik heb vrienden die net zo enthousiast zijn als ik dat ze nu eindelijk mogen stemmen, maar ik vrees dat veel leeftijdsgenoten het niet belangrijk vinden.’
‘Sinds Trump president is denken ze in andere landen dat wij stront zijn. Hij heeft de reputatie van ons land ernstig beschadigd. Ik schaam me nog het meeste voor hoe hij immigranten behandelt. Mijn familie komt uit Mexico; dat zijn mijn mensen die hij op een agressieve wijze het land uitzet. Maar de VS kúnnen helemaal niet zonder immigranten, dat hebben ze nooit gekund. Wij werken hier ontzettend hard.
‘Ik vind het jammer dat ik zo laat in het leven politiek bewust ben geworden, eigenlijk toen het al te laat was. Ik heb Trump niet tegengehouden. Weet je wat het is: ik ben gewoon een normaal mens. Ik ben moeder van vier kinderen, heb twee banen. Eentje bij de sociale dienst en eentje nog ernaast als schoonmaker. Ik dacht: ik heb helemaal geen tijd om mij echt goed te verdiepen in de materie. Pas toen ik zag wat de immigratiepolitie deed, had ik door dat wel of niet stemmen wel degelijk gevolgen heeft.
‘Ik wil nu meer tijd vrijmaken voor politiek, om naar protesten te gaan en meer van mezelf te laten horen. Ik wil ergens voor staan. Ik ga James Talarico mijn eerste stem ooit geven. Hij is in veel opzichten gewoon een heel goed mens. Hij heeft een goed moreel kompas. Heel anders dan wat ik van Trump heb kunnen zien. Ook hoop ik dat hij de prijzen omlaag kan krijgen, want het leven is hier te duur geworden.’
‘Ik heb voor het eerst in mijn leven gestemd, maar niet omdat ik dat niet eerder wilde. Ik mocht het nooit. Ik ben in Japan geboren als Koreaan zonder stemrecht. Heel mijn leven ben ik stateloos geweest. Tot ik tien jaar geleden naar de VS verhuisde voor mijn vioolcarrière. Ik heb geleefd op een artiestenvisum en daarna een verblijfsvergunning. Eind vorig jaar werd ik officieel een Amerikaans staatsburger.
‘Omdat ik nooit stemrecht had, heb ik nooit een politieke identiteit ontwikkeld. Bij ons thuis ging het nooit over politiek, want we mochten toch niet stemmen. Maar ik heb wel allerlei waarden. Ik weet dat de president af wil van birthright citizenship, het staatsburgerschap dat mensen die hier geboren zijn automatisch krijgen. Uit ervaring weet ik hoe belangrijk dat is. Ik wil niet dat Amerikanen dit recht ooit verliezen. Daarom heb ik mijn eerste stem aan de Democraten gegeven.
‘Ik heb al vroeg gestemd. Wat een ervaring! Ik wilde er geen big deal van maken, maar dat is niet gelukt. Op het stembureau, in een schoolgebouw op Manhattan, vroegen ze of dit mijn eerste keer was. Ja, zei ik. Toen ging er een schoolbel af. Er werd door de zaal geroepen: we hebben hier een first time voter! Iedereen begon voor mij te klappen. Voor het eerst in mijn leven voel ik dat ik invloed kan uitoefenen op mijn omgeving. Ik ben onderdeel van dit land! Ik ben een trotse Amerikaanse burger!’
‘Ik ben heel blij dat ik mag stemmen dit jaar, want wat hebben we toch een chaotische tijd achter de rug. Vier jaar geleden was ik niet zo’n fan van de Amerikaanse politiek. Te partijdig. Ik wilde in het midden blijven als onafhankelijke kiezer. Nu voel ik mij een echte Democraat. Dat komt grotendeels doordat Trump de banden met de internationale gemeenschap heeft beschadigd: van de oorlog die hij is begonnen tegen Iran tot de schandalige wijze waarop hij met Oekraïne omgaat. Ik ben opgegroeid in een familie van missionarissen. Wat er in het buitenland gebeurt, vind ik belangrijk.
‘Er stroomt nu vers bloed door de Democratische Partij. Ik zie jonge mensen opstaan, zoals de New Yorkse burgemeester Zohran Mamdani en senaatskandidaat Abdul El-Sayed. Dit zijn politici die geen spelletjes willen spelen maar het gewoon puur en alleen over beleid willen hebben, over de inhoud. Dat is verfrissend om te zien.
‘De populariteit van zo’n James Talarico in Texas laat zien dat er in dit land veel mogelijk is. Ik hoop dan meteen dat mijn conservatieve staat misschien op een dag ook wel paars of zelfs blauw kan kleuren. Al moeten we nog maar zien of het lukt om de Democraten aan een meerderheid te helpen in de Senaat, dat gaat nog spannend worden. Ik heb mijn vrienden aangemoedigd om dinsdag te gaan stemmen. Het is onze burgerplicht. Alle grote veranderingen beginnen met een groepje kiezers die gebruikmaken van hun stemrecht.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant