Vooral in de thuisduels moet Feyenoord de punten pakken in de Champions League, maar Internazionale bleek een flinke maat te groot. Kwalificatie wordt, met drie punten uit vier duels, een loodzwaar karwei.
is voetbalverslaggever van de Volkskrant.
Een duwtje of duw hier, een slim tikje daar, even versnellen, combineren, doorlopen, geplaatst vuren en Feyenoord was gevloerd. Nee, Internazionale had geen enkel probleem met de koploper van de eredivisie. De Italiaanse kampioen gaf het thuisspelende Feyenoord soms even lucht, een sprankje hoop, maar trok waar het wilde een soort verschuifbare muur op en brak dan weer levensgevaarlijk uit. 0-3 had misschien nog 0-5 kunnen worden, maar Inter vond 0-3 wel prima-de-luxe.
Feyenoord had meer kunnen doen bij de drie tegentreffers, vooral linksback Javi López maakte een slechte beurt. De 24-jarige huurling van Real Sociedad is nota bene een van de meer ervaren Feyenoorders, al moest ook hij het qua routine afleggen tegen bijna alle basisspelers van Inter. Aanvallend kon Feyenoord al helemaal niet op tegen het Italiaanse betonvlechtwerk.
Met als conclusie dat Feyenoord tot op heden ogenschijnlijk best een vrolijk seizoen beleeft, maar in de echte topwedstrijden (Barcelona, Real Betis, PSV) harde lessen leert. Ja, Como en AZ werden verslagen, dat was best knap. Nu de lijven vermoeid raken blijkt de selectie heel talentvol maar ook genoeg omissies te bevatten. Een stevige spits ontbreekt bijvoorbeeld. En ervaring, hardheid, fysieke kracht. Wendbaarheid bij sommige spelers. Invallers die echt iets toevoegen.
Internazionale was ook niet okselfris na een griepgolf in de selectie. Onder meer de ijzersterke verdediger Alessandro Bastoni (geschorst) en topschutter Lautaro Martinez (geblesseerd) ontbraken. Inter was daarnaast mentaal aangeslagen, het verloor de derby van AC Milan afgelopen zaterdag waardoor een crisissfeer dreigt. Pas drie punten had Inter verzameld in de Champions League, vooral de thuiswedstrijden tegen Club Brugge (3-4) en Sjachtar Donetsk (1-0) waren erbarmelijk te noemen.
Feyenoord had er net zoveel door de winst thuis op Como. Inter heeft echter een veel grotere staat van dienst dan de streekgenoot. De klacht luidt, ook van coach Cristian Chivu, dat de honger naar succes ontbreekt, maar daar was in Rotterdam plots niets meer van te merken.
Bij Internazionale is het catenaccio nooit helemaal uit het dna gewist. De drie centrumverdedigers kunnen uitstekend verdedigen, maar twee ervan trekken om beurten ook geregeld stiekem mee ten aanval in tegenstelling tot befaamde beenharde mandekkers uit het verleden als Burgnich, Picchi, Ferri en Materazzi.
Uit zo’n moment ontstond de vroege 0-1. De rechtercentrale verdediger Yann Bisseck meldde zich ineens aan de binnenkant van López. Er moest nog veel gebeuren zou je zeggen, de bal lag nog op de rand van het zestienmetergebied, maar Bisseck draaide naar zijn, op papier, mindere linkerbeen en krulde de bal weergaloos in de verre hoek.
De herinneringen gingen terug naar Como-thuis toen López ook al een slechte rol had bij de snelle 0-1. Feyenoord richtte zich toen alsnog knap op. De Spanjaard kon daar dinsdagavond zelf een aanzet toe geven toen hij een schietkans kreeg, maar was besluiteloos. Dat was hij even later opnieuw toen Djed Spence op hem afkwam en hij meeliep zonder iets te doen. Via López’ been kwam de bal hoog bij de tweede paal waar Esposito boven Mika Mármol uittorende en prachtig raak kopte.
Die treffer viel in de 34ste minuut en doorkliefde het zelfvertrouwen dat Feyenoord net weer aan het opbouwen was middels fijne acties van de meest begiftigde Feyenoorders Anis Hadj Moussa, Luciano Valente en Gjivai Zechiël. Dat was lastig zat, want Inter bulkt van de ervaring en automatismen. De doelpuntenmakers Esposito (21) en Bisseck (25) waren de jongste basisspelers, de rest was (ruim) boven de 25. Feyenoord-coach Giovanni van Bronckhorst moest een beroep achterin doen op de 19-jarige Thijs Kraaijeveld doordat Jeremiah St. Juste en Tsuyohi Watanabe niet fit waren. Charles Vanhoutte (28) was daardoor de enige basisklant ouder dan 25 jaar.
De stadion-DJ draaide in de rust een nummer van The Killers met een treffende hook: I’ve got soul but I’m not a soldier. Bezieling genoeg bij Feyenoord, maar soldaten om met dit soort stevige, gerijpte tegenstand de strijd aan te gaan ontbreken. Vanhoutte, Oussama Targhalline en Givairo Read zouden dat moeten zijn. Maar vooral Vanhoutte had het zwaar en werd in de rust gewisseld voor nog een tiener, Tobias Van den Elshout. Het zegt iets over de beperkte opties van Van Bronckhorst.
In de spits had Nacho Ferri een zware avond tegen Akanji, Bisseck en Augusto, drie reuzen vergeleken met de jonge Spaanse spits. Via hem doorvoetballen lukte niet, het werd hopen op flitsen van Valente, Zechiël en Hadj Moussa, maar die laatste had immer minimaal twee man voor zich. Alleen voor rust lukte het een keer de rasdribbelaar in stelling te brengen. Inter-doelman Josep Martínez redde echter knap.
Kort na rust werd de laatste strohalm weggeslagen toen de Poolse Inter-luitenant Piotr Zielinski, Zechiël eruit liep en de bal in de hoek ramde. In de eredivisie gaat dat vaak andersom, is Zechiël de onhoudbare schutter. Maar dit was duidelijk geen eredivisieduel. Inter had een missie. Feyenoord werd er het slachtoffer van en weet dat kwalificatie voor de volgende ronde een loodzwaar karwei wordt.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant