De Democraten hebben bij de tussentijdse verkiezingen een historische monsterzege behaald, met een meerderheid in zowel het Huis van Afgevaardigden als de Senaat. Volkskrant-lezers reageren.
Het is 5.30 uur, 4 november 2026. Je slaat de digitale krant open en leest dat de Democraten onder meer in Texas, een staat die decennialang als Republikeins bolwerk gold, historische winst boeken. Dat is nog eens een lekkere manier om de dag te beginnen.
De tussentijdse verkiezingen lijken een stevig politiek signaal af te geven. Zou dat besef inmiddels ook tot het Witte Huis zijn doorgedrongen?
Ik vermoed dat Donald Trump vanochtend met een stuk minder enthousiasme uit bed is gestapt. Mijn dag kan in ieder geval niet meer stuk. Soms smaakt die eerste cappuccino nét even lekkerder.
Ilona Dekker, Nieuwegein
Het viel mij tijdens de recente tussentijdse verkiezingen in de Verenigde Staten weer pijnlijk op: de beelden van feestvierende Democraten die hun overwinningen op televisie vierden. Slingers, gejuich, opgestoken vuisten en opgeluchte gezichten, alsof er een historische overwinning op de problemen van het land was geboekt.
Begrijp me niet verkeerd, het recht op feestvieren na een verkiezingszege is een democratisch goed. Maar de beelden stonden in zo'n schril contrast met de werkelijkheid dat het haast onwerkelijk aandeed. Amerika staat op tal van fronten op springen. De polarisatie is diepgaand, de institutionele geloofwaardigheid staat onder zware druk, de economische ongelijkheid en inflatie drukken zwaar op het dagelijks leven, en de politieke impasse in Washington lijkt met de dag groter te worden.
Kort gezegd: het is een politieke en maatschappelijke puinhoop. Dat men op zo’n moment in het triomfalisme schiet en de polonaise loopt alsof alles is opgelost, getuigt van wereldvreemdheid. Zolang de politieke elite zich laat verleiden tot victorie kraaien over marginale winstjes in een diep verdeeld land, zal de kloof met de kiezer alleen maar groter worden. Niet juichen, maar diepe bezorgdheid en hard werken is wat Amerika nu nodig heeft.
Marvin van Heerdt, Amsterdam
Heerlijk, die afstraffing voor Donald Trump en zijn kritiekloze volgers. Toch vraag je je af in hoeverre dit principieel is, gezien zijn herverkiezing in 2024, toen de kiezer ook wist wat voor vlees hij in de kuip had. Wat als de prijs van benzine en diesel niet was gestegen?
Ernst van den Doel, Soest
Nooit geweten dat een donkere novembernacht zoveel licht kan brengen.
Ruud Joppen, Nijmegen
Hoe diep zit het, die zwenk naar de Democraten in de VS?
In de magistrale film 12 Angry Men uit 1957 moeten twaalf juryleden tot een unaniem oordeel komen over de schuld van een terechtstaande jongen van achttien. Hij zou zijn vader hebben vermoord en riskeert de doodstraf. Eén jurylid, honkbalfanaat en met kaartjes op zak voor de wedstrijd van vanavond, zwenkt ineens van schuldig naar onschuldig. Hij heeft genoeg van al dat geklets en wil er vandoor.
Een ander jurylid uit het kamp van ‘onschuldig’ gelooft zijn ogen niet. ‘Maar waaróm onschuldig? Waar komt dat ineens vandaan?’ Het opportunistische jurylid zegt nonchalant: ‘Nou gewoon, ik denk dat hij onschuldig is.’ Vol walging bijt het principiëlere jurylid hem toe: ‘Wat voor man bén jij eigenlijk? Waar haal jij het recht vandaan zó te spelen met het leven van een ander? Je moet onschuldig stemmen alleen als je écht overtuigd bent, niet omdat je er geen zin meer in hebt!’
Een zekere walging voelde ik ook toen ik de afgelopen dagen al die spijtoptanten in onder andere de Volkskrant las die naar eigen zeggen ineens niet meer op Trump wilden stemmen bij de tussentijdse verkiezingen. Geen millimeter zelfreflectie over hoe ze waren getrapt in de onmetelijke leugens van de met afstand meest incapabele Amerikaanse regeringsleider ooit, niets over zijn vuilspuiterij en over het feit dat Trump geen moer geeft om anderen dan zichzelf. Nee, Trump heeft afgedaan omdat de benzineprijzen stijgen en de boodschappen zo duur zijn.
Je zou bijna wensen dat de Democraten hadden gezegd: ‘Op die manier hoeven we jullie stem helemaal niet. Hou maar.’
Stefan Molenaars, Amsterdam
Donald Trump heeft twee jaar lang als een autocraat geprobeerd Amerika naar zijn hand te zetten. Met als gevolg dat ook Republikeinen, gezien de uitslagen, een ontzettende hekel aan Trump begonnen te krijgen.
De Republikeinse partij kan zich voor de nieuwe presidentsverkiezingen in 2028 herpakken door nu in het Huis van Afgevaardigden en de Senaat het initiatief te nemen voor een impeachmentprocedure. De Democraten zullen vóór stemmen, zodat over circa 2 jaar de normale democratische verhoudingen in Amerika weer functioneren.
Rob Bloemen, Voorschoten
Wilt u reageren? Stuur dan een opiniebijdrage (max 700 woorden) naar opinie@volkskrant.nl of een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant