Regisseur Martin McDonagh houdt de weemoed, humor en actie uitstekend in balans, en haalt daarbij alles uit de schitterende filmlocatie: het Chileense Paaseiland.
is tv-recensent voor de Volkskrant en schrijft over film.
In de geruchtenmolen over de nieuwe James Bond gaan namen rond van fitte, hippe dertigers als Jack Lowden en Callum Turner. De spion is nu eenmaal vaak snel, jong en sexy.
Maar wat te denken van de oudere spion, de geheim agent op leeftijd die (nog) niet sneuvelde in het harnas, maar wel voelt dat het einde nadert. Zie je het al voor je, James Bond senior, schietend vanachter de geraniums?
Maar, verdomd, in Wild Horse Nine gaat zo’n oude spion daadwerkelijk op een laatste missie, die zich ook nog eens afspeelt op het prachtige Chileense Paaseiland. Het zijn de jaren zeventig, en in Chili is de socialistische Salvador Allende inmiddels een paar jaar president. Maar verandering is aanstaande, daar de Amerikaanse invloedssfeer weer eens moet worden uitgebreid. En dus nadert een staatsgreep, waarbij de CIA bepaald niet aan de zijlijn blijft staan.
Maar waarom CIA-agenten Chris (John Malkovich) en Lee (Sam Rockwell) door hun leidinggevende (Steve Buscemi) nu precies naar Paaseiland zijn gestuurd, blijft in Wild Horse Nine in eerste instantie vaag. Zijn ze hier om orde op zaken te stellen, of speelt er iets anders, iets definitievers?
Hoe dan ook: zo’n onderlinge kibbeldynamiek tussen twee spitsvondige, bevriende collega’s kun je prima overlaten aan de Engels-Ierse regisseur Martin McDonagh, die al meerdere klassiekers maakte over onstuimige mannenvriendschappen (The Banshees of Inisherin, In Bruges). De personages in McDonaghs films zijn vaak praatgrage worstelaars, die hun gebabbel dankbaar inzetten om maar niet te veel bij hun emoties te hoeven komen. De melancholie sluimert, maar moet wel eerst door een masker heen.
Kijk alleen maar naar oude van dagen Chris, met zijn snelle babbel en onmiskenbare charme. Maar hier is de melancholie eigenlijk van meet af aan voelbaar. Chris is een oude man, die voelt dat alles voorbij aan het gaan is. Hij wauwelt steeds vaker, heeft lak aan zijn superieuren en schreeuwt staatsgeheimen van de daken.
Hoewel Rockwell uitstekend dienstbaar tegenspel biedt, is Wild Horse Nine in alle opzichten de film van Malkovich, die in het voorjaar misschien wel opgaat voor zijn eerste Oscar. Malkovich is hier vooral heel erg Malkovich: praatgraag, een beetje vreemd, heel grappig, maar ook ontroerend. Hij is de oude man die nog één keer terugblikt op zijn leven, en zich ook voorzichtig realiseert hoeveel schade hij onderweg wellicht heeft aangericht.
Die spijt wordt niet vaak hardop uitgesproken, maar moet vooral gezocht worden in zijn band met een jonge, idealistische Chileense studente (Mariana di Girolamo), of in zijn laatste gesprek met zijn vervreemde broer (Tom Waits). Maar in een film die bepaald geen tekort heeft aan pratende mannen, zegt de weemoedig vrolijke kop van Malkovich op zichzelf al genoeg.
McDonagh houdt die weemoed, humor en actie uitstekend in balans, en haalt daarbij alles uit zijn schitterende setting. Het is dat er zo veel wordt gebabbeld, gemijmerd en geschoten, anders had Wild Horse Nine ook prima een bloedmooie ansichtkaart van Paaseiland kunnen zijn.
Komedie
★★★★☆
Regie Martin McDonagh
Met John Malkovich, Sam Rockwell, Steve Buscemi
116 min., in 132 zalen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant