is filmrecensent en schrijft een column over hedendaagse beeldcultuur.
In de rubriek Pics werpt filmrecensent Floortje Smit haar blik op de hedendaagse beeldcultuur.
Actrice Olivia Colman is gek op audities, vertelde ze aan het tijdschrift Vanity Fair. Vooral als ze zo’n kamertje binnenstapt vol mensen die denken: wat kom jíj hier in hemelsnaam doen? En die lui dan van de sokken blazen. Lekker, beaamde acteur Andrew Scott. ‘Waarom is dat ielige mannetje hier?’ zag hij ze kijken bij zijn auditie voor aartsslechterik Moriarty in Sherlock. ‘Ik ga jullie doodsbang maken’, dacht hij. Bewijsdrift als motor.
Bij Dustin Hoffman ging het anders. Tijdens de auditie van The Graduate, zijn doorbraakfilm, wist iedereen dat hij volstrekt ongeschikt was voor de rol, schrijft Hoffman in zijn nieuwe biografie. Iedereen, inclusief hijzelf: hij had het boek gelezen en daarin is Benjamin een blonde, atletische all-American guy. En dat is Hoffman, eh, níet.
Urenlang zat hij in de make-up voor de screentest. ‘Kunnen we iets aan die wenkbrauwen doen?’, vroeg regisseur Mike Nichols. Hij kreeg een coltrui omdat zijn nek ‘te dik’ was. ‘Zo, en dan nu nog iets met die neus’, zei Nichols, en Hoffman dacht: ze proberen me minder Joods te maken. Hij voelde zich doodongelukkig. En kreeg de rol.
Op de set was het al even afschuwelijk. Nichols was geërgerd door iedereen, ‘maar bij mij kwam er een zeker sadisme bij kijken’. Nichols liet tegenspeelster Katherine Ross 27 rake klappen uitdelen aan Hoffman voor een scène die hij niet gebruikte. Níets van wat Hoffman deed was goed. Hij werd zo’n nerveus wrak dat hij een vriend liet informeren of Nichols spijt had van zijn casting. ‘Heel erg’, was zijn antwoord.
Waarom, in hemelsnaam, had hij Hoffman dan uitgekozen, na een zoektocht van twee jaar, waarin hij Robert Redford al had afgewezen? Jaren later kon Nichols het psychisch duiden. Juist het Joodse van Hoffman was onbewust waarom hij hem in de hoofdrol wilde. Zelf was hij als Joodse immigrant als onzeker buitenbeentje opgegroeid tussen white Anglo-Saxon protestants. ‘Hij zocht naar een alter ego’, aldus Hoffman. ‘Misschien was hij daarom zo hard tegen me. Ik moest zijn zelfhaat absorberen.’
De rest is filmgeschiedenis natuurlijk. The Graduate, met de lusteloze Ben die zich weigert te conformeren aan het volwassen leven, is een klassieker voor de jarenzestiggeneratie die zich afzette tegen hun ouders. Was Ben wél die blonde hunk geweest, dan was het een compleet andere film geworden. Als iemand zich verzet tegen een systeem waarin hij wél past, dwingt dat tot ingewikkelder vragen. Zou de film dan nog beter zijn, vroeg BBC-filmjournalist Nicholas Barber zich af. En was hij dan zo aangeslagen?
Een blonde Ben had in ieder geval alleen gekund na flink wat therapie voor Nichols. Of hij dan überhaupt nog de noodzaak had gevoeld de film te maken, is een tweede.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant