Peter Buwalda is schrijver en columnist van de Volkskrant
Haar op je tanden hebben, mooi gezegde. Iemand heeft dat ooit bedacht, een dichter of een grappenmaker. En voordat er televisie of internet was. Hoe zoiets dan gangbaar wordt, weet ik niet. Als ik iets bedenk, wordt het nooit een spreekwoord of gezegde. (Dit huilerig uitspreken.)
Ik stel me bij tandbeharing geen tanden voor met een vacht, noch tanden met een compleet kapsel (waarbij de tand zelf het gezicht is, een dergelijke tand zou dan ook een baard kunnen hebben) – maar tanden die spaarzaam behaard zijn, zoals mannenarmen.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Zelf heb ik, voor zover ik kan overzien, kale tanden. Dat is een nadeel van metaforisch haar, je weet het niet zeker. Het blijft zelfs gissen of mensen die overduidelijk wel haar op hun tanden hebben, iedereen kent ze, dat van zichzelf weten.
Ik denk van wel. Jawel. Hoewel het een oncomplimenteus bedoeld gezegde is, haar op je tanden hebben, wie wil het, ik zou er niet voor naar Istanbul vliegen, ken ik mensen die het juist goed vinden, keihard op je strepen gaan staan – want dat doe je dan. Er bestaan volgens mij zelfs cursussen voor (tandhaarklinieken). Gisteren stuitte ik op een interessant filmpje in dezen, het kwam uit een podcast, podcasts worden tegenwoordig gefilmd, wat een soort neanderthalertelevisie oplevert – dit terzijde. Ene Jan Geurtz, een boeddhist en liefdesgoeroe, wordt geïnterviewd door ene Hylke Bonnema, een grote jongen uit de familieopstellingenwereld, een verklaard intuïtief communicator, lees ik. Welnu, die Geurtz zegt midden in het gesprek: ‘Ik begin me een beetje te vervelen in dit interview. Je praat zo verschrikkelijk veel. Over je eigen manier van denken.’
Ja, zegt Bonnema, ja.
Geurtz’ spontaniteit, meldt hij, wordt er totaal door geblokkeerd. Ja, zegt Bonnema, hij doet dat, zelf zoveel praten, omdat hij Geurtz anders niet kan bereiken, merkt hij. Nee, klopt, antwoordt Geurtz, om mij te bereiken, zou je beter wat meer kunnen luisteren.
Bonnema: ‘Ja.’
Geurtz: ‘Ja.’
Erna een stilte.
Zeer harig. Grote zwarte haren, zie ik. Niet per se boeddhistisch, Geurtz’ gebit. Hoe zit dit in elkaar? Is Geurtz een soort Willem Frederik Hermans die ‘vertelgesprekken van zijn kant’ wil voeren, of zullen ook mij de tandharen te berge rijzen bij het geouwehoer van Bonnema? Misschien ga ik het hele interview wel beluisteren.
Mijn echte vraag was namelijk of je ook soms haar op je tanden kunt hebben. Eens in de zoveel jaar heb ik er ineens last van. Gisteren bijvoorbeeld. Ik stond in mijn vaste broodjeszaak en ik bestelde de Wes-Special, een soort clubsandwich op maïsbrood, edoch: zonder gebakken spek. Geen probleem, natuurlijk. (Eraf kan altijd. Andersom kan nog weleens een ander verhaal blijken.)
Het broodje kostte € 9,50, zag ik. Terwijl ik toekeek hoe de vrouw die me hielp mijn broodje belegde, kriebelde er iets aan de binnenkant van mijn lippen.
Stoppels.
Toen ik moest afrekenen, hoorde ik mezelf zeggen: ‘Aha, dus de spek is eraf, maar het broodje blijft even duur?’
‘Pardon?’, zei de vrouw.
‘Ik zei’, herhaalde ik tot mijn verrassing, ‘dus de spek is eraf.’ Ik pauzeerde een tel. ‘Maar het broodje blijft even duur?’
‘Ja, blijft hetzelfde’, zei ze met een gezicht dat subtiel verhardde. Twee symmetrische spiertjes, meer niet.
‘Aha’, zei mijn tandhaar. ‘En wat nou als ik er helemaal niks op hoef? Dat ik de Wes-Special bestel, zonder beleg?’
Ze keek me vernietigend aan. Ze antwoordde dat de Wes-Special ook dan 9 euro en 50 cent kostte. ‘Oké’, zei ik. ‘Dan weet ik dat.’
Nu durf ik niet meer terug. Je hebt er niks aan, haar, daar.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant