is wetenschapsredacteur van de Volkskrant. Hij schrijft over natuur en biodiversiteit.
De relatie tussen een stier en een mannetjesezel baarde opzien, maar homoseksualiteit onder dieren is doodnormaal. Waarom doet juist de mens er zo krampachtig over?
Nog even over die ezel en die stier: het nieuws dat onderzoekers in Ethiopië een innige homoseksuele relatie tussen twee van deze dieren hadden zien bloeien, maakte nogal wat los.
Een collega die de beginselen van de herenliefde is toegedaan, dankte voor de tip die hij aan de dieren ontleende bij een ongewenste toenadering: ‘Je oren plat leggen ten teken dat je er geen zin in hebt.’
Graag gedaan, en doe er je voordeel mee.
Online verwezen onvervalste revianen naar het roemruchte ezelsproces uit de jaren zestig. Daarin werd de Grote Volksschrijver beticht van godslastering, vanwege passages waarin God terugkeerde als ezel (‘Ik doe zwachtels om Zijn hoefjes, dat ik niet te veel schrammen krijg als Hij spartelt bij het klaarkomen’). De schrijver werd vrijgesproken, het proces duurde tot aan de Hoge Raad.
Hoe zat het ook alweer met homoseksualiteit bij dieren? Het dierenrijk hangt vol met regenbogen. Homoseksualiteit is waargenomen bij zo’n vijftienhonderd diersoorten, van pinguïns, flamingo’s en dolfijnen tot aan leeuwen en apen. En dus ezels en stieren.
Het lijkt misschien ‘een foutje van de natuur’ (seks tussen twee mannetjes of vrouwtjes levert immers geen nageslacht op), maar biologen wijzen op de sociale functie ervan in groepen, zoals bij primaten.
Bioloog Charlotte Vermeulen en cabaretier Maya van As doceerden dit jaar in theatercolleges over lesbische meeuwenstellen en zwanenkuikens met homoseksuele ouders. ‘Als de natuur ons iets kan leren, is het om elkaar en jezelf niet te veroordelen’, zeiden ze in NRC.
In deze rubriek geeft Jean-Pierre Geelen, natuurredacteur van de Volkskrant, zijn persoonlijke commentaar op opmerkelijke confrontaties tussen mens en natuur.
Dierentuinen als Artis en natuurorganisaties organiseren al jaren ‘roze safari’s’ of ‘queer safari’s’ om bezoekers te wijzen op de diversiteit in de natuur. Alles bestaat. Een minnende stier en mannetjesezel zouden dus allang geen opzien meer hoeven te baren.
Op filmbeelden zien we de twee geliefden elkaar liefkozen met likjes en strelingen. Tussen twee diersoorten is dat inderdaad opmerkelijk, want zelden gezien. Maar er is nog iets opvallends: de andere dieren (onder meer apen, geiten en koeien) malen er niet om. Ze gaan schouderophalend aan het tafereel voorbij, of zelfs dat niet eens.
Dat staat in schril contrast met mensendieren. Die stenigen homo’s, slaan ze in elkaar op straat, doorgaans met een beroep op de Koran, Bijbel of ander ‘heilig boek’. Zo is daar de website met de alarmerende naam ‘Gezin in gevaar’, uitlaatklep van de ultraconservatieve katholieke Stichting Civitas Christiana, die zich keert tegen onder meer ‘de aanvallen van de gender-ideologie en de lhbt-dictatuur’.
In 3.274 woorden tracht de site omslachtig af te rekenen met ‘de fabel van homoseksualiteit bij dieren’. Als die al zou bestaan, dan is het wat wij mensen erin willen zien, maar ‘meer gebaseerd op mythologische overtuigingen en dwalende filosofische leerstellingen dan op wetenschap’. Alsof homoseksualiteit niet bestaat onder angsthazen van katholieken huize.
De vraag is dus niet hoe normaal en wijdverspreid homoseksualiteit is onder alle dieren, maar waarom enkel de homo sapiens er zo door is geobsedeerd en – erger – erop reageert als een gebeten hond. Bij sommige exemplaren treedt hersenvernauwing en geestelijke kramp op, die elk schouderophalen belemmert.
Door overmatige productie van angstzweet ontstaat compensatiegedrag, dat zich uit in onberedeneerde agressie. Een vorm van primitief gedrag, voortkomend uit oeroude religieuze overtuigingen – over fabeltjes gesproken. Zoals het de wetenschap betaamt, is nader onderzoek daarnaar dringend gewenst.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant