De lezersbrieven! Over het belastingplan, onafhankelijke vrouwen versus onzekere mannen en waarom we dieren niet als mensen moeten zien.
Juist voor welvarende mensen zou een hogere belasting op vermogen in een instabielere wereld heel logisch moeten zijn. Mensen met veel geld, een goedlopend bedrijf en een koopwoning hebben immers (materieel) meer te verliezen als Nederland wordt bedreigd, dan huurders of mensen met een klein beetje spaargeld.
Al maanden blokkeert de VVD een meerderheid voor het belastingplan en gijzelt zo het landsbestuur. Minister van Financiën Eelco Heinen komt met de ene na de andere wankele constructie om zijn achterban zo min mogelijk vermogensbelasting te laten betalen, terwijl juist mensen met veel vermogen er belang bij hebben dat Nederland veilig blijft.
Laat de VVD een ‘vermogensverzekeringspremie’ introduceren van een paar procent. Het bedrag dat daarmee wordt opgehaald, mag alleen gebruikt worden voor uitgaven in defensie. De premie stijgt als de situatie in de wereld onzekerder wordt en daalt als er stabiliteit en vrede is, zoals dat ook vaak zo gaat met de uitgaven voor defensie.
Vervolgens stuur je de minister van Defensie (en lijsttrekker van de VVD) samen met de minister van Financiën met een Leopard-tank naar Bloemendaal, Blaricum en Wassenaar. Daar vertel je het electoraat dat je er alles aan gaat doen om hun zuurverdiende vermogen te beschermen in ruil voor een eerlijke bijdrage. Zet desnoods ‘Rust in je portemonnee’ op de zijkant van die tank, dan kan Nederland weer verder.
David van Meggelen, Amsterdam
Ik las onlangs in het Volkskrant Magazine over de ‘grijze scheiding’: steeds meer stellen boven de zestig gaan uit elkaar. Als single vrouw maak ik me weinig illusies over de mannen die daardoor ‘vrijkomen’.
Mannen van mijn generatie, eind vijftig, begin of midden zestig, zijn voor een groot deel opgegroeid in gezinnen waarin de moeder niet of nauwelijks buitenshuis werkte en verantwoordelijk was voor het huishouden en de zorg voor de kinderen. Ik noem ze de ‘lost generation’.
Sinds mijn scheiding heb ik heel wat mannen ontmoet en relaties gehad. Wat me steeds opviel: mijn zelfstandigheid werd aanvankelijk aantrekkelijk gevonden, maar bleek uiteindelijk vaak een breekpunt. Ik was te bijdehand, te onafhankelijk, te vrij. Ik had de man niet genoeg nodig.
Als ik date, merk ik dat ik gedoseerd moet vertellen over mijn werk en mijn leven. Trots zijn op wat ik heb opgebouwd, kan al snel bedreigend overkomen. Ik mag niet te veel grapjes maken en mijn voorkeur voor harde humor helpt daarbij niet.
Na 25 jaar daten vraag ik me af wie er uiteindelijk op de zeef blijft liggen. De leuke mannen zijn vaak al bezet, maar ik blijf zelf ook over. Misschien ben ik inderdaad niet de makkelijkste. Misschien ben ik soms gewoon irritant en vervelend. Of is het toch ook typisch vrouwelijk om mezelf naar beneden te halen?
Zijn deze mannen van de ‘lost generation’ gewend geraakt aan een vrouw die voor hen zorgt en hen nodig heeft, of vinden ze diep van binnen nog steeds dat zijzelf belangrijker zijn dan vrouwen?
De ‘lost generation’ is niet meer te redden, maar al mijn hoop is gericht op de jongere generaties mannen. Niet om mee te daten, maar om te zien dat ze vrouwen meer als gelijken waarderen en niet onzeker worden van trotse onafhankelijke vrouwen.
Jeanet Zonneveld, Amsterdam
In zijn postuum verschenen Mijn geestverwanten toont wereldberoemde primatoloog Frans de Waal hoe denken over dieren drastisch veranderde sinds begin 20ste eeuw. Waar dieren toen gezien werden als machines, zijn de meeste experts het nu eens: veel diersoorten beschikken over emotie en empathie.
Door in zijn column Wild wezen De Waals levenswerk aan noodlottige incidenten met grote katachtigen te koppelen, wekt Jean-Pierre Geelen de indruk die conclusie in twijfel te trekken. Want, zo lijkt hij te zeggen, als dieren echt zo empathisch zijn, waarom doden ze dan mensen?
Daarmee lijkt hij in de val te trappen waar De Waal ons voor wilde behoeden: een menselijk perspectief loslaten op dieren. Want waarom moet een kat kopjes geven? Waarom zou een tijger dankbaar moeten zijn voor het voedsel dat zijn verzorger hem geeft? Waarom zouden dieren überhaupt empathie moeten hebben voor onze soort? Je verdiepen in de belevingswereld van een ander wezen betekent niet dat je het menselijke eigenschappen toedicht, hooguit dat je concludeert dat sommige menselijke eigenschappen minder exclusief menselijk zijn dan we dachten.
Aan ons de taak om dieren als dieren te leren kennen: met hun eigen gevoelens, behoeften, relaties en perspectieven. Precies de uitnodiging die De Waal ons doet in zijn laatste, prachtige boek.
Mariska Kret en Lotte Stegeman, hoogleraar cognitieve psychologie en non-fictie schrijver gespecialiseerd in dierdrag, Leiden
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant