DEN HAAG - 'Ik een dealer? Nee, als u een barbecue geeft laat u de gasten toch ook niet betalen voor het vlees en het bier?' Nick probeert uit te leggen waarom hij zoveel MDMA-poeder, 4-MMC en PCP had liggen. Bij elkaar bijna een pond. Maar er ging gewoon veel doorheen op een avondje met vrienden.
Dit is een verhaal in onze serie Bij de Politierechter.
De rechter probeert helder te krijgen hoe zoiets dan in zijn werk gaat. Is het goedkoper als je in bulk inkoopt? 'Ja, je koopt samen met wat vrienden in. Dan zegt de ene vriend: zullen we samen een kilootje kopen...'
De rechter verslikt zich bijna van verbazing: 'Een kilo?!' Nick gaat onverstoorbaar verder. 'Ja en dat deel je dan met zijn tweeën.'
En daarna met nog veel meer mensen, zo wordt duidelijk uit het verhaal van de verdachte. Maar de rechter wil toch ook zeker weten dat het niet voor de handel was.
'De politie komt bij u binnen, er hangt een enorme lucht, daar worden de agenten onwel van en dan ligt er al driehonderd gram MDMA op het aanrecht. De hele keuken lag vol poeder. Dat roept bij mij niet op dat het alleen is voor een feestje met vrienden.'
Nick houdt vast aan zijn verhaal. 'Ik zie wat u bedoelt, maar het is wel zo. Ik had vaak huisfeestjes. Vrienden kwamen gewoon langs, die hoefde ik niet uit te nodigen.'
'Ik begrijp dat driehonderd gram als heel veel klinkt, maar op een avondje feest ging er wel dertig gram doorheen. Daar betaalden ze niet voor, was het maar waar. Het is als een barbecue. Als je vlees uitdeelt ben je nog niet de slager.'
Nick zelf was destijds meer van de ketamine. Hij zat emotioneel in de knoop en gebruikte dat om zichzelf te verdoven. Maar ja, het werkt maar een uur en je hebt er steeds meer van nodig.
'In het begin was ik van een gram helemaal van het padje af, maar uiteindelijk deed vijf à zes gram me helemaal niks meer.'
Daarom kocht hij ook die drug groot in. 'Drie gram is 50 euro, maar als je honderd gram koopt is net alsof je drie keer drie gram koopt. Dan ga je steeds groter inkopen en denk je slim te zijn, maar achteraf is het alleen maar dom.'
De rechter is benieuwd waar de verdachte dat allemaal van deed, want werk had hij niet. 'Ik knapte meubeltjes op en verkocht die op Marktplaats.'
'Dat leverde u per maand ongeveer 500 euro op', merkt de rechter op. 'Dus de reclassering snapt niet hoe u die drugs allemaal betaalde?'
Het is duidelijk dat de rechter het ook niet snapt, maar het Openbaar Ministerie heeft alleen het bezit van de drugs ten laste gelegd en niet de handel, dus Nick houdt er wijselijk zijn mond over.
De man heeft 45 dagen in voorarrest gezeten. In die tijd is hij afgekickt en zichtbaar opgeknapt. Hij is een stevige twintiger met een lijf dat is gemaakt voor werken in de bouw en dat doet hij dan ook.
Terug naar de gevangenis wil hij niet. 'Er staat veel op het spel. Ik ben goed bezig in een vaste ploeg.' Hij wil wel graag een behandeling om te voorkomen dat hij terugvalt. Hij is weg uit het huis met de poederkeuken en woont weer bij z'n moeder.
De officier van justitie ziet ook dat Nick goed bezig is, maar ze wijst er wel op dat hij hier niet is voor een klein vergrijp. 'Het gaat om een hele grote hoeveelheid. Dat is schadelijk voor de gezondheid en ontwrichtend voor de samenleving. De handel helemaal, want gebruikers plegen strafbare feiten voor de financiering van hun drugs.'
Nick is al eens veroordeeld voor hetzelfde feit en bij recidive staat er elf maanden cel op deze hoeveelheid, zo houdt de officier hem voor.
Ze eist 160 dagen cel, met aftrek van de 45 dagen die Nick al heeft vastgezeten en de overige 115 dagen voorwaardelijk, als stok achter de deur. Daarnaast zou hij een werkstraf van 120 uur moeten doen.
Verder moet hij zich laten behandelen voor z'n mentale problemen, z'n schulden aflossen en moet hij voorlopig verplicht bij z'n moeder wonen.
Nicks advocaat vindt die taakstraf aan de hoge kant. 'Hij had verkeerde vrienden en was wel opgelucht dat hij werd aangehouden. Hij heeft de hulp die hij kreeg aangeboden met beide handen aangegrepen.'
'Als hij nu zoveel zou moeten werken, is er een risico dat hij weer te veel aan zijn hoofd krijgt en het weer fout gaat.' Nick merkt tot besluit op dat hij graag wil laten zien dat hij het ook goed kan doen in het leven.
'Het zal u niet verbazen', begint de rechter zijn uitspraak, 'dat ik het allemaal bewezen verklaar. U bekent het ook.' Hij vindt de celstraf die de officier eist passend en alle voorwaarden ook, maar stelt de taakstraf naar beneden bij: tachtig uur in plaats van 120.
'Bij de reclassering houden ze rekening met uw belastbaarheid en uw gewone werk, dus dat moet goed komen. Ik wens u succes met uw traject en ik hoop u nooit meer terug te zien. En u wel, meneer de advocaat.'
Nick en zijn advocaat gaan de deur uit. De raadsman is sneller terug dan de rechter had verwacht. Na nog geen minuut gaat de deur open en steekt hij zijn hoofd weer om de hoek: 'We zien af van hoger beroep.' Daarmee is de uitspraak definitief.
De naam van Nick is gefingeerd.
Source: Omroep West Den Haag